Genel anlamda mutlu bir yaşantım oldu hep şükrettim. Elbette ölümler gördüm acı çektim ama bu olay the best of acılara girmeye hak kazandı.
Benim için çok değerli birinin hayatı mahvoldu hem de bunda benim de payım var. Belki de istemeden kötülük yaptım dolaylı yoldan da olsa evet suçluyum. Hayatımda ilk kez "Keşke.."dedim. Çaresizim elimden geleni sonuna kadar zorluyorum ama şuan beklemekten başka çarem kalmadı. Ben bu haldeysem o kimbilir neler yaşıyor diyorum daha da mahvoluyorum. Haber alamamak nasıl olduğunu bilememek, sesini duyamamak çok acı. Bekleyiş ayrı bir yıpranma sebebi, beklemenin ardı daha bok.
Yaklaşık 1 aydır ruh gibiyim, işe gidip geliyorum gözlerimin altı çökmüş, her gün neyin var hasta mısın sorularından sıkıldım. Yastayım amk.
Geçen hafta ilk kez dışarı çıktım yanımda o yokken. Amaç kafa dağıtmaktı daha da darlandım. Artık bir yerde uzun süre oturmak, eğleniyor gibi görünmeye çalışmak işkence benim için. Oturduğum mekandan ayrıldım çıktım deniz kıyısına bir sigara yaktım onu düşünerek. Onun için manzaranın ve özgürlüğün zevkini yaşadım 10 dakikalığına, belki de hisseder umuduyla.
Çok uzak, hiç aklıma gelmeyen bir durumun içindeyiz, meğer hayatın öncelikleri ne kadar farklıymış akla hayale gelmeyecek şeylermiş. Özgürlüğün sağlık, beslenme ve barınmadan sonra en önemli ihtiyaçlardan biri olduğunu görmek için böyle bir olayın içinde bulunmak gerekirmiş.
Bu günlerde inanç ve umut en önemli güç kaynağı, şuan beni ayakta tutan bu olgulardan başkası değil. Umarım en acısız biçimde atlatılır bu süreç.
Allah hayatımdaki en önemli insanlardan biri olan en yakınıma, arkadaşıma, aşkıma sabır, güç ve bir kez olsun şans versin.
Babamın çok ünlü bir lafı vardır, bu lafı kullanacağım ve onaylayacağım hiç aklıma gelmezdi ama şimdi söylüyorum.
" Hayatımı S*keyim"
Bu yazıya konu olan baş kahramanın bu yazıyı okuduğunu hayal ediyorum ve ardından şunu söylüyor
"Üzülme baba yak bi cugara..."
Neyse bi sigara yakayım.
