Kalite=Beklentileri Aşmak

Hem okul hayatımda hem de meslek edindikten sonra çok fazla Kalite tanımı duydum.

Ama içlerinden bir tanesi bana "İşte bu!!"dedirtti.

Kalite = Beklentileri Aşmak.

Genel olarak memnuniyetsiz bir kişi olmakla beraber, mutsuzluğumun kök sebebinin hep kalitesiz yaşam sürmekten kaynaklandığını düşündüm. Hep bir şeyler hayal ettim sonra saçma gelip vazgeçtim. Ya beklentilerim absürddü ya da gerçekten tembelliğim her şeyin önüne geçti. Benim beklentim ne, ne yapmak istiyorum kararsızlığı, özgüveni en çok sarsan darbelerden. Belki şu kalite tanımına bir şey daha eklenebilir. Beklentileri anlamak ve aşmak...

Son günlerde devamlı bir kavram duyuyorum. "İkigai"

Daha önce blogta da bolca bahsettiğim kendini bulma ve mutluluğun anahtarı tarzı bir kavram İkigai.

Duymuşsunuzdur bu aralar İkigai adında popüler bir kişisel gelişim kitabı gündemde. Kişisel gelişim zırvalıklarını çok takmasam da ilk fırsatta okumayı düşündüğüm bir kitap kendileri.

Japonlar herkesin bir ikigaisi olduğuna inanır, her sabah yataktan kalkmaları için bir sebepleri ve yaşam tutkuları vardır. Şöyle ki araştırmacılar uzun yaşamanın sırlarını çözmek için bir çalışma yapmışlar ve bu çalışma onları insan ömrünün en uzun olduğu Japonya'da bulunan bir adaya götürmüş. Bu adadaki insanların uzun yaşamasındaki en büyük sırrın kendi İkigai'lerinin keşfetmeleri olduğu görülmüş. O adada emeklilik kavramı olmadığı gibi insanlar hayatlarının sonuna kadar haz duydukları işleri icra ediyorlarmış. Kulağa ne kadar da tatlı geliyor.

Cesaretli olmak ve bir şey de gerçekten kararlı olmanın vakti çoktan geldi ama hayat mottom olan "Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim, işteyim!!" adımını bir türlü geçemiyorum. Zaten sonraki adım İkigai!

Çok geç olmadan kendi İkigai'mizi keşfetmemiz dileğiyle...

Eski Yazıları Okuyunca Gelen Acıma Duygusu

Tam aklıma gelen yeni genius fikri bir an önce bloğumla paylaşmak isterken eski yazılara gözümün takılması artık gerçekten bende acıma hissi yaratıyor. 

Kendime 3. bir gözle bakarak ya yine ne saçmalıyosun, otur oturduğun yere yine hayata geçiremiceğin ne geldi aklına diyorum, kendime mahçup olup susuyorum.

İsyanım karakter yapıma. Ya Allahım madem bana bu kadar girişimci ve heves dolu bir ruh veriyorsun da cesaret vermeyi niye unutuyorsun. Bu hayalleri gerçekleştirememin 2 nedeni var (görünen) Belki başka nedenler de vardır, irdelemek lazım.

Bana göre en büyük nedenler şunlar:

Ailenin en büyük geçim kaynağı benim. Her şeyi bir kenara bırakıp sıfırdan yeni bir şeyler kurmaya kalkışmak batmak demek. Hep garantici olup işlere hobi gibi yaklaşıyorum, yürürsem burdan yürürüm nasılsa diyorum. Gerekli özeni, profesyonelliği ve sabrı göstermediğim için de o iş OL-MU-YOR!!! buna en iyi örnek letshine dır.

Bunun dışında bu gibi şeylerle uğraşmaktan gerçekten utanıyorum. Saçma mı acaba insanlar duysa dalga geçer diyip uğraştığım şeyi birkaç kişi dışında kimseye anlatmıyorum.

Ama bu defa ki fikrim çok güzel:p

Totem yaptım söylemiyorum ulen, gerçekleşirse yazacağım artık. Bıktım kendi kendime rezil olmaktan.

Ama bu defa ki çok güzel:)

(Şizofrenik bir biçimde yaa hadi nolur söyle denmesini beklemek...)

Mis gibi yeni hobiler

Bilen bilir planladığım şeyleri çok da hayata geçirememe gibi bir durumum vardır. Gerçi son bir yıldır durum hiç de fena değil. Özellikle sene başında belirlediğim hedefleri incelediğimde bazı şeyleri pek de farkında olmadan gerçekleştirmişim.

Bu ara kitaplara güzel sardım ama dalga geçilmemesi adına rakam vermiycem:) 1 yılda okuduğum kitap sayısına çoktan ulaştım diye üstü kapalı yazayım.

Dikiş kursuna yazıldım 1500 TL bayıldım. bu konudaki yorumlarım şöyle: Kurs usta olmaya yeter mi? Kesinlikle hayır. Birincisi kurs genel olarak modelistlik ağırlıklıydı. Temel kalıpları ve model uygulamayı öğrettiler. Bunun dışında da 3-5 parça yamuk yumuk bir şeyler diktik. Kimisine göre kurs oldukça faydasız ve gereksizdi ama ben farklı düşünüyorum, kurs temel için yeterli gerisi öğrenciye kalmış. Ciddi anlamda vakit ayrılsa ortaya acayip güzel çalışmalar çıkar. Dikiş dikmekle el becerisi acayip gelişiyor. Kursun tek dezavantajı modele bu kadar vakit ayrılacağına kesinlikle dikişe ayrılmalıydı. Çünkü katılımcıların tek isteği dikiş öğrenmek. Zaten ortada zilyon tane kalıp var. Kalıp öğrenmek isteyen kim:( Hazır söz açılmışken kursun adını da yazalım "Atölye İzmir- Modelistlik" dediğim gibi faydası tartışılır, beklentiyi ona göre tutmak lazım. (Bu arada 3 kez hoca değişti) Dikiş namına şuan için yapabileceğim tek şey hunharca bir şeyler dikmeye çalışmak, kendini geliştirmenin tek yolu bu. Bu hobi iş kıvamına gelir mi, ahh keşke ama işte orası biraz zor be gülüm. (Oysaki bilinçaltımdaki en derin amacım kıyafet üretmek ve bu işten para kazanmak, içimi titreten bir hayal...)

Evimizin atölyesi Letshine Atelier'a devam ama heves ve uğraşı bir kaç tık düştü. Satış yapmak için ürün çıkartmak lazım, sipariş olmadan ürün çıkarınca elinde patlıyor, çıkarmasan bunun yerine model fotoları koyup sipariş üzerine üretim yapsam hem hayaller hayatlar olma riski var hem de birebir üretmediğin fotoları koymak pek hoş değil, güven azaltıyor. 3 -4 ucu boklu değnek, bi çare bulamıyoruz. Şimdilik durukoyuyor kısaca. Maalesef eski haz kalmadı, para kazanmadıkça motivasyon düştü.

Yeni bir hobi, bisiklet sevdasına kapıldık. Spor yapmayı günahım kadar sevmem o yüzden yapmaktan keyif aldığım bir spor bulduğumda resmen ona yapışıyorum. Bu ara Karşıyaka içi her yer bisiklet stayla. Gerçekten keyifli, pozitif enerjiyle doluyor insan.

Ahanda biricik bisikletim.

Tam bir yılannnn..

Yeni bir iş konusuna gelince işler hiç de iç açıcı değil. Şu son 3 yılda 9 firmayla görüşmüşümdür, ya ben gerizekalıyım ya da ortada saçma sapan gereksiz ve amatör bir sürü şirket dolu. Bunu tam olarak objektif olarak değerlendirmiş değilim henüz. Zaten benim amacım gerçekten yeni bir iş bulmak mı buna da emin değilim. Sabah 6.30 akşam 7.30 arası evde olamadığın ve kendine vakit ayıramadığın sürece bence hepsi aynı bok. bu duruma kökten çözüm bulmak lazım.

Durumlar bunlar. Haziranda kırılma noktası yaşanılacak bir gelişme dışında çok da bi action yok bu aralar.

5-6 aya yazarım herhal:)

2017 yılı Hedefleri

Yine geldik klasikleşen yeni yıl hedeflerini belirleme faslına. Bu seneki hedefler biraz klasik olacak gibi bir his var içimde.

Bu arada en son 2015 yılı hedeflerimi konuşmuştum, gayet çeşitli ve renkliydi.

http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/01/2015-yl-hedeflerim.html

Tekrar okudum da keşke gerçekleştirseydim diye güzel bi iç geçirdim.

2016 yılı benim için rolante yılı olduğundan hedef konusuna çok da odaklanmamış, ihtiyaç duymamıştım.

Gelelim 2017 hedeflerine, gerçekleştiremediğim hedefleri de kapsayacak şekilde güzelce bir plan hazırladım:

1- İlk hedefim kesinlikle Akdeniz, namı diğer "Yeni bir İş"

Aslında yeni işe geçme planlarım 2016 'nın 2. yarısından sonra idi. Ama iş yerindeki motivasyon düşüşleri, bölümde tek başıma kalmam, dandik endirek bir bölümde çalışıp işe yaramıyor hissedişlerim, özgüvenin düşüşe geçmesi dolayısıyla ertelemenin pek de faydalı olmayacağını gördüm.

Durum çok da parlak değil. Yıllar önce yüzlerce açık pozisyon varken hatta elemek için bir çok filtre kullanıyorken, bulunduğum bölgedeki aktif iş ilanları 2 sayfayı geçmiyor. Ekonomi ve piyasaların bok gibi olduğunu biliyordum ama hiç bu denli hissetmemiştim. 10'a yakın başvurum oldu 2 yerle görüştüm, biri bok gibi diğeri çok hoşuma giden yerlerdi. Bok gibi olan olumsuz döndü, diğerinin sonucunu heyecanla beklemekteyim.

Yeni işimdeki en büyük isteğim güzel bir çalışma ortamı, işe yarar kaale alınan bir bölümde çalışıp ortalama olan potansiyelimi bu şevk sayesinde yükseltmek. Açık konuşayım iş konusunda çok baskın, dinamik biri değilim, o yüzden şuan ki çalıştığım gibi bir bölümde böyle bir liderle çalışmak beni daha da tembelleştirip hımbıllaştırıyor. Suçu kesinlikle başka taraflarda aramıyorum, bazı insanlar vardır ki farkını her yerde gösterir. Okulda küçücük bir ödevde bile...Hatta öyle ki böyle kişilerin gücü bölümün dandikliğini bile yok edebilir cinsten olabilir. Hayatında kaç kez böyle biriyle karşılaştın dersen -direk aklımda isimleri bile canlandı- sayısı 5' i geçmez ve ben kesinlikle bu kategoriye girmiyorum, oldukça standart ve sıradanım. Standart insanlar da başarılı olabilir mi? Doğru bir iş yeri, doğru pozisyon ve doğru bir yöneticiyle kesinlikle evet. Bana kesinlikle böyle bir iş lazım. Ayrıca dozunda olmak koşuluyla bir tutam stres ve zor iş motivasyon için her zaman iyidir.

2- Oku, oku, oku

İlk olarak elimde bulunan 5-10 kitap ivedilikle bitirilecek.

Daha sonra başta klasikler ve meslek alanımda olmak üzere okunması gereken kitapların listesi çıkarılıp kitapseverlerle oluşan uçurum kapatılmaya çalışılacak. (marttan aralık ayına kadar toplamda 20 kitap. Gerçekçi hedef olsun.)

2- Aktif Hafta sonu

Haftada 1 gün mutlaka dış mekan sporu yapılacak (tenis, trekking, bisiklet gibi...) Aslında spora başlama kararlarım vardı ama erteledim canım istemiyor. 34 beden olmak güzel ama tv karşısında yatmak daha güzel. Hem çok zayıflayınca memeler sönmüş balona benziyor.

3- Sanat

Hep düzenimin olmamasından yakınılıp bir türlü aksiyon alınamayan yağlı boya hobisi alevlenecek (eylül 2016 yeni yaşam alanı kurulduğunda.)

4- Yeni hobi edinme

Yeni heves edindim. Dikiş öğrenmek. Hatta bunun için KSK ya yerleşmeyi beklemeyi düşünüyordum ki yazarken aklıma geldi niye erteliyorum?

5- İyilik konusu

Çok üzülerek söylüyorum iyilik yapmak gerçekten aklımın ucundan bile geçmiyor. Hatta dijital platform sayesinde başlayan çok guzel bir faili meçhul iyilik hareketi var, bahaneyle katıldım kartlarım da geldi ama hala unutuyorum:) Bu sene tek yaptığım iyilik sokakta çiğ enginar yiyen minik Suriyeli kıza yemek ısmarlamak oldu. Onda da kendimi hiç de iyi hissettiğim söylenemez.

İlk olarak faili meçhul kartları devreye girecek daha sonra da başka iyiliklere odaklanılacak. Ruhu besleyecek bir hedef. Nedir bu iyilik hareketi diyorsanız inceleyin:

http://www.fikiratolyesi.com/faili-mechul-kiyak/

6- 5 yeni yer gör. Gezip geçmeyle kalma, tam anlamıyla o yer hakkında araştırmalar yapıp bilgi edin.

7- Bir önceki dönemden kalan hedef: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla. (Eylülden sonra)

Şimdilik bunlar, uygulamaya çalışacağız artık...

baybay.

Kalder 25.Kalite Kongresi Ardından

Kalder yine muhteşem bir kongreye ev sahipliği yaptı. Bu benim Kalite kongresine 2. katılışım, gönül ister ki her sene bu deneyimi yaşayayım ama zor tabi.

Kongrenin bu seneki teması "Yeni Normal" idi.

Bir zamanlar uzak Virane kentinde bilge ve güçlü bir kral hüküm sürüyordu. Bu kentin ortasında suyu serin ve berrak bir kuyu vardı. Kral ve saray halkı dâhil bütün kent oradan su içerdi. Bir gece herkes uyurken bir cadı kente girdi ve kuyuya garip bir sıvıdan yedi damla damlattı ve dedi ki: "Bu saatten sonra bu sudan kim içerse delirecek." Ertesi sabah kral ve mabeyincisi dışında herkes kuyudan suyunu içti ve cadının söylediği gibi delirdi. Kral ve mabeyincisi zekilik yaptıklarını düşündüler fakat o kadar delinin içinde akıllı olmak "NORMAL" olmamaktı. O gün boyunca insanlar dar sokaklarda ve pazar yerlerinde birbirlerine şundan başka bir şey söylemediler: "Kral delirmiş, kral ve mabeyincisi akıllarını kaçırmış. Kuşkusuz deli bir kral tarafından yönetilemeyiz." Kral, akşam bir kuyudan kadehin doldurulmasını emretti ve kadehten bol bol içti ve mabeyincisine de içirdi. Kral ile mabeyincisi de artık "NORMAL" olmuştu.

Kahlil Gibran, The Wise King

Kongrenin Işık Saçanları, her daim takip edilecekleri:
Prof. Dr. Özgür Demirtaş: Konuşma tarzına, mimiklerine, heyecanına, bilgi birikimine ve çözüm odaklılığına hasta olunası  Kongrenin yıldızıydı.
Ahmet Şerif İzgören: Zaten hayrandık daha da hayran kaldık. Ya ismi çok tanıdık kimdiii:( diyenler için Şu hortumlu dünyada fil yalnız bir hayvandır diyorum.
Ali Çağatay: Abdullah Gül'e laf sokuşları <3 Ben
Damla Birol: (Türk Tuborg Ceo) Tek kelimeyle My Woman! O karizma, duruş, parıltı tüylerimi diken diken etmeye yetti. damlabirol.com bloğununun bundan böyle azılı takipçisiyim. İş değiştirirken kesinlikle Türk Tuborg'u zorlamaya karar verdim.
Kevin Warwick: İnsan kongrede kendini ne kadar bilim kurgu içerisinde hissedebilir? Tam anlamıyla inanılmazdı. Ortaokul yıllarında çokça haşır neşir olduğum bilim ve gelişmelerden bu kadar uzaklaştığım için kendime küfrettim. Cyborg nedir, yapılan deneyler hakkında çok enteresan bir oturumdu.

Kongrede İlgimi Çeken Bu Konuyu Detaylamasına İncelemeliyim Dediğim Konular:
Cyborg
Endüstri 4:0
Fırsat Eşitliği Sertifikası
Turkish Win ve Binyaprak projesi (Hatta 2 Aralıkta İzmirdeler.)

Maxim Gorki okuyan fırıncı çırağının hikayesi
Sistema Venezzuella (müzik sistemi) araştırılacak (bana neyse:) sadece merak işte)

Okunacak Kitaplar
Ulusların Düşüşü
Dr Jekyll and Mr. Hyde (ah hangi filmi araştırırken duymuştum bu adı bir hatırlayabilsem)
Ana (artık ertelemeye bir dur demenin vakti gelmişti.)

Dip notlar:
Artık şirketlerde performans ölçümü yerine potansiyel ölçümü var

Mutluluk=varoluşu becermek
Varoluş için
1-seveceksin
2-üreteceksiz (haz)

Niteliksel değerler peşinden koşan mutluluğa yakındır, para pul mal mülk insanın hazzını doyuramaz tam tersi boşluğu artırır. (kapitalizm sen nelere kadirsin:( )

olmak>sahip olmak (o yüzden deneyimler mal mülkten daha önemli.)

Kişinin potansiyeli baskı altında çıkar.

Çocuklarınızı başarısızlıklardan korumaya çalışmayın, başarısızlıkları sonucunda potansiyellerini ortaya çıkarmasını sağlayın.

Cam tavan: Feminist kuramdaki glass ceiling (cam tavan), kadın'ın iş hayatında sadece belli bir noktaya kadar yükselebilişi; buranın ötesine ilerlemesinin, karar verme yetkisine sahip insanların -nihayetinde ataerkillikle bağlantılı- bir dizi bilinçli/bilinçsiz düzenlemeleriyle engellenişi durumunu anlatmak için kullanılan mecazi bir kalıp imiş. Bunu da öğrenmiş bulundum.

Söz uçar yazı kalır mantığıyla kongre deneyimlerimi aktarmış bulunayım, umarım devamı gelir diyerekten yazımı noktalayayım.

Kaliteli günler dilerim:)

Bloğa Müdahale

Ne yazacağımı bilmeden yine sarıldım klavyemin tuşlarına. Bloğum çok ihmal edilmiş. Benim için iyi, bloğum için kötü bir adım. Bu ihmalim, boşluğumu bir şekilde doldurmama işaret.

Belki yine beyaz yakalılığın getirdiklerinden bahsedebilirim. Geçen okuduğum kitap gibi "Mezeleri Güzel"-süper tespitlerin yapıldığı zannedilip klişelerden öteye gidemeyen bir kitap- Yazık oldu bir kaç saatime. Ben yazsam benzer bir şeyler çıkardı ortaya.Tek fark bu kadar basit bir kitabı yayınlamaya cüret edememem olurdu herhalde. Her şeye neden şu özgüven problemi değil mi zaten:)

Ya da kendi zaaflarımdan bahsedebilirim yine... Yine kendimden öteye geçemeden bir yazı daha eklemiş olurum bloğuma. Dümdüz aynı düşünceler, aynı beklentilerle dolu bir yazı. Yapmak istediklerim ama bi türlü yapamadıklarımdan yepyeni bir liste de oluşturabilirim. Geçen birkaç ay içinde bir sürü yapacak şey gelmişti oysaki aklıma ama hepsini unuttum. Lanet olsun not almadığım bazı şeylere. Hevessiz plansız geçmez hayat... Bir B. klasiği; heveslenecek yeni şeyler bul, heyecanlan ama asla yerine getirme.

Aynı nakarat, hep aynı aynı...

Yine Bir İngiliççe Vakası

Mühendis olmak güzel ama İngiliççe:( İngilizce her zaman korkulu rüyam olmuştur. Liseden itibaren hiç bir zaman akıcı olarak İngilizce konuşamadım. Hatta akıcı konuşmayı bırak bundan yaklaşık 3 sene öncesine kadar yabancı biriyle tek bir İngilizce diyaloğa girmişliğim bile yoktur. Eski işyerinde İngilizce konuşulması gereken bir ortamda bulunup konuşamadığımda bu bende travma etkisi yaratmıştı ve kursa yazılmama vesile olmuştu.

Yaklaşık 2 ay kursa gittim, konuşma ağırlıklıydı, hocalarım yabancıydı. Üzerimdeki çekingenliği bir nebze atıp iletişim kurmaya başladım, İngilizceyi geliştirmek için egzersizler öğrendim.

Ama hala B aynı B idi. Çünkü 2 ay boyunca üzerine düştüm devamını getiremedim. Yine aynı disiplinsiz B. Bir tek üniversite sınavına hazırlanırken disiplini sağlayabilen B. Buna hala şaşkınım zaten.

Gel zaman git zaman iş değiştirdim, yeni işimde yılda 2 kez anca İngilizce konuşmak zorunda kaldım, dolayısıyla başladığım yere geri döndüm. Return.

Bundan yaklaşık 2 ay önce bir firma aradı -şimdiki şirketime göre çok daha kurumsal bir şirket- görüşmek isteriz dediler, hayhay dedim. Mülakat süperdi ta ki Let's speak English'e kadar. Orda ık mık lar tarzancalar havada uçuşmaya başladı, tam konuşacağım beni bir gülme tutuyor. Kısaca sıçtım. Aradığımız özelliklere çok yakınsınız verimli bir görüşmeydi dediler, ardından İngilizce sınavına beklerizi yapıştırdılar.

Pozisyon tam olarak şöyle: Müşteri şikayetlerini analiz edip çözülmesini sağlayacaksın, devamlı müşteriyle irtibat haline olacaksın, müşteri ziyaretlerine gideceksin, buraya kadar güzel. Ama müşterilerin yabancı:( Yani pozisyonun olmazsa olmazı "İletişim Becerisi" o da İngiliççe:( Buyurdukları sınava girerek aldığım puanla İngilizceme tüy diktim, mülakattaki sıçmığımı bir güzel sıvadım.

3. haftaya girmiş bulunuyorum ve tabi ki de arayan soran yok.

Omuzlarımdan tutup sarsıldım resmen, ayağını denk al yoksa bu bok gibi şirkette çalışmaya mahkumsun dedi hayat bana. Bir güncelleme geldi ve tam olarak 1 haftadır her gün İngilizce çalışmaktayım.

Neler yapıyorum:

1- İlk olarak Dualingo diye bir program indirdim. Basit düzey ama idare eder.
2- TED konferansları uygulamasını indirdim. Her gün 1 İngilizce videoyu İngilizce alt yazılı olarak izliyorum. Videolar yaklaşık 15-20 dk. bu sayede sıkılmıyorsunuz, video içerikleri zaten ayrı bir güzel ufuk açıcı, gaza getirici. Anladıkça daha bir seviniyorsunuz, özgüven aşılıyorsunuz.
Video izlerken bilmediğim birkaç kelimeyi not ediyorum. Bu kelimeleri ertesi gün defterime kaydedip İngilizce anlamlarını yazıyorum ve cümle içerisinde kullanıyorum. 21 kelime ezberledim şimdiye kadar.
3- Bugün başlayacağım bir diğer egzersiz konuşma pratiği. Bunun için howdoyou.do diye bir site buldum. Bu site bizim gibi İngilizce konuşma pratiğini geliştirmek isteyen insanların toplandığı bir sohbet platformu. Her ülkeden üye var, İster yüz yüze konuşuyorsunuz ister mesajlaşıyorsunuz. Çok abaza olduğunu tahmin ediyorum ama deneyeceğim.

Edit: wordtest.com diye bir site keşfettim, kilit açarak ilerlenen oyun tadında bir test sitesi, şiddetle tavsiye edilir.

Her gün bir yeni fikre bu defa İngilizce'yi ekledim, bu defa ki lüzumsuz olmadı, devamının geleceğine inanıyorum.

Öptüm.

İstenilen Gerçekliğin Frekansına Uyumlanmak

Hepimiz potansiyel süper kahramanlarız.

Çok klişedir her kişisel gelişim kitabında yazar.

"Bir şeyi çok istemeniz onun gerçekleşmesi için yeterlidir."

Afilli versiyonu:

"“Her şey enerjidir ve her şey yalnızca bundan ibarettir. Sahip olmayı istediğiniz gerçekliğin frekansına uyumlandığınızda artık yapacak bir şey yoktur. O gerçeklik size ait olur. Bundan başka bir yol yoktur. Bu felsefe değildir. Bu fiziktir!” Albert Einstein

Her gün binlerce düşünceler geçer kafamızdan- ki bu düşüncelerin %95'i bir önceki gün düşündüklerimizle hemen hemen aynı imiş.- Bu düşünceleri kontrol etmek ise gerçek hazzın anahtarı.

Devamlı Allah'ım hayat bok gibi deme, bok gibi olur.

Amma şansızım deme, başına gelmeyen şey kalmaz.

Kendime not:  İSTENİLEN HAYATI YAŞAMAK MÜMKÜN! Napalım kaderim böyle deyip kabullenme, geleceğin bir yerlerde yazılı değil onu sen şekillendiriyorsun.

Bu durum kesinlikle felsefe ya da kişisel gelişim zırvalığı değil. Tamamen bilimsel olarak kanıtlanmış bir kanun var. "Rezonans Kanunu"

Peki nedir bu Rezonans Kanunu?

Rezonans Kanunu, evrendeki her şeyin birbirleriyle titreşimler aracılığı ile nasıl iletişim halinde olduğunu anlamamızı sağlar. Vücudumuzun her bir organı ve hücresi de dahil olmak üzere dünyadaki bütün nesnelerin ve canlıların kendilerine has bir titreşimleri vardır. Bu, madde içinde böyledir. Maddenin titreşim enerjisini incelediğimizde farklı objelerin genellikle farklı frekanslarda titreştiğini görürüz. Bazıları da aynı ya da benzer frekansta titreşir.

Bunu piyanodan da biliriz; piyanonun herhangi bir tuşuna bastığımız zaman, bu tuşla uyumlu olan diğer bütün teller de titremeye başlar. Notaların daha pes ya da tiz olması, hiç önemli değildir. Uygun frekansta olmaları onların titreşime geçmeleri için yeterlidir.

Diğer insanlar, nesneler veya olaylar, eğer bizimle aynı frekansta iseler, içimizde oluşturduğumuz titreşim alanına karşı koyamazlar. Bizim titreşimlerimize tepkisiz kalmaları mümkün değildir. Nasıl ki piyanonun basılan tuşuyla aynı frekanstaki diğer teller bu tuşun hareket ile titreşmek durumunda kalıyor ise, bizimle aynı frekanstaki insanların, nesnelerin ve olayların da bizim titreşimlerimize katılmaktan başka seçeneği yoktur.

Peki ama diğer varlıkların bizim enerjimizle titreşime geçmesi bize ne yarar sağlar? Burada, Rezonans Kanununun şu temel kuralı devreye giriyor: BENZERLER BİRBİRİNİ ÇEKERLER.

Bizim titreşimlerimizle uyumlu olan her şey, karşı koymaksızın bizim hayatımıza çekilecektir. Bu, bizim için her zaman olumlu bir şey anlamına gelmez. Mesela titreşim bazen maddeyi tahrip edecek kadar kuvvetli olabilir. Bir opera sanatçısı sadece sesinin gücü ile bir bardağı çatlatabilir. Burada yaptığı şey enerjiyi boşluktan bardağa iletmektir. Eğer bardağa iletilen enerji bardakla aynı titreşime sahipse, yani bardağın moleküler yapısı ile aynı frekanstaysa, basınç bardağı çatlatacak kadar büyük olabilir.

Biz bir bardak gibi çatlamayız tabii ki. Ama içimizdeki “negatif titreşim enerjisi” olarak adlandırdığımız şey; bizde hoşlanmadığımız, huzursuzluk verici hislerin uyanmasına, hatta belki sarsıcı olayların yaşamımıza çekilmesine sebep olabilir.

İşte bu yüzden, nasıl bir titreşim içinde olduğumuzun, bilerek veya bilmeyerek hangi rezonans alanını oluşturduğumuzun farkına varmak, bizim için çok mühimdir. Pierre Franckh

Uzun yıllardır görmediğiniz bir arkadaşınız aklınıza geliyor, bir de bakmışsınız ki birkaç gün sonra bu arkadaşınız yolda karşınıza çıkıvermiş.

Bu gücün farkında olarak yaşamanın, insanın yaşam kalitesini yükselttiği kanısındayım.

Tabi istenilen şeyin mantıkla değil de kalpten istenmesi önemli. Kalbin sadece kan pompalama görevi olmadığı yıllar önce ispatlandı. Kalbin yaydığı magnetik ve elektriksel alan beynin yaydığından kat be kat fazla. Herkesin hayatında birçok kez çok yoğun duygular yaşadığı bir an olmuştur. Melankoliden etlerin mi parçalanıyor hemen isteğine odaklan, işe yarıyor test ettim. Bu aralar bunu yapamıyorum çünkü hayatın rutinine kaptırdım yine kendimi, robotlaştım hissizleştim.
Bu aralar yine kendimle baş başa kalıp duygu yoğunluğu yaşamaya ihtiyacım var bu yazı ona aracı olacak, hissediyorum.

Rezonans kanunu örneklerini ben de yaşadım Depeche Mode'u İstanbul'a sokmayan kişi benim:)

Başka bir zaman sevgilim kapalı cezaevinde 4.ayındayken o bahsettiğim yoğun duygu boşalmasını yaşadım. Ertesi gün şiş gözlerle iş yerine gittiğimde karşıma çıkan haber çok manidardı.

"Örtülü af geliyor" Özetle açık cezaevine 4 ay önce geçme hakkı kazanmıştı ve 2 gün sonra şuan eve gidiyorum diye telefon etmişti.

Valla siz diyin kader ben diyim rezonans:)

Haydi görüştük:)

Hayat, Sen Planlar Yaparken Tanrı'nın Seninle Dalga Geçmesiymiş

2015 yılının başlarında yapacağım işlerden bahsedip kendime hedefler belirlemiştim: http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/01/2015-yl-hedeflerim.html

Nasıl da heveslenmiştim bu yazıyı yazdığımda, yüzümde nedensiz bir gülümseme içimde bir sıcaklık oluşmuştu.

Bu yazımda bu hedeflerimin gerçekleşme durumu ne alemde, bunları inceleyeceğiz. Çünkü PUKO döngüsünün 3. adımı olan "Kontrol Et" adımı bunu gerektirir:)

İlk Maddemiz Yoga idi. "Haftada en az 3 kez Yoga yap, bol bol araştır ve yoga videolarını izle. Yaza ödülün var. Olymposta Yoga yapmak." Bok.

Bunu yazdıktan yaklaşık 2 ay sonra her şey ile olduğu gibi Yogayla da ilişiğimi kestim. Hayatımda bir kriz dönemi başladı, krizi fırsata çevirerek 4 kilo verdim Yoga da neymiş dedim.
Geçen hafta tekrar başladım orası ayrı mevzu. Yanı bu hedef 2016 yılında aynen devam edecek. Olympos kısmına hiç girmeyelim, bırak Olymposta Yoga yapma fantezilerini, Eylül başında yaptığım 4 günlük tatil için kendimi şanslı saydım. Dolayısıyla Olympos planları da başka zamana sarktı. Hatta bu kısmı daha yakın bir yer olan Fethiye ile değiştirebilirim bile.

 "Kitap: Her ay en az 1 kitap bitir." 11 ayda 5 kitap bitirdim 6. bitmek üzere, yani hedefimin %50sine ulaşabildim. Okunacak kitaplar birikti bu hedef de hüsranla sonuçlanarak bir sonraki yıla ertelendi.

"Film: İzlenmesi gereken filmler listesi yap ve 2015 yılı içerisinde hepsini izle." izlenecek filmlerle sınırlandırmadım kendimi, hem bu listeden hem rastgele seçimlerle film yelpazeme yenilerini kattım. Sanırım ulaştığım tek hedef.

"Tiyatro: 2015 yılı içerisinde en az 6 oyun izle." O gazla yılın başında sadece bir oyuna gittim. "Leyla'nın Evi".

"Aile: En az 2 ayda 1 aileni ziyarete Aydın'a git." Aydın'a çok sık gitmedim ama annemleri her ay en az 1 kez görmüşümdür, bu hedefte ok.

"İyilik: Bu konuya odaklan. Huzur evini ziyaret, çocuk yurdundaki kimsesiz çocuklara oyuncaklarla ziyaret ya da maddiyat yönünden birilerine yardım ederek ruhu doyuracak şeyler düşün ve uygula." İyilik namına yolda yürürken yaşlıların koluna girmek gibi küçük şeyler dışında başka hiçbir şey yapmadım. Ama bu konu kesinlikle odaklanmam gereken bir durum. En azından düzenli para yardımı kesinlikle yapılmalı.

"Hobi: Yağlı boya yapmaya yeniden başla. 2015' te kendimden en az 4 tablo istiyorum. Sevdiklerine hediye et, başta annene." Yağlı boya alet edevat eksikliğinden hep bir kenara itildi. Sadece kağıda dandik bir şeyler çiziktirdim işte. Bu da sayılmaz.

"Yeni hobi edin: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla." Burada okuyunca böyle bir hedefim olduğunu hatırladım o derece.

"Rüyalarını yönetmeyi öğren: Rüyalarını hatırlamaya çalış, beynini zorla. Rüyalarını not almaya başla." Not almasam da ilginç olan rüyalarımı paylaşarak beynimde tutabildim. Kediyle konuştuğum ıssız ve fırtınalı ada rüyamı ömrüm boyunca unutmayacağım. Vlademir Putin'in özel uçağıyla Foçaya gittiğim rüyayı da keza öyle...Hele hele Vlademirin "gel gel atla demesi"ve benim de oley uçağı beleşe getirdik demem.
Bu rüya yönetme konusu çok ayrı ve derin bir mevzu, gerekli mi bilemedim o yüzden bu hedefimi askıya alıyorum, çok daha önemli şeyler var bence.

"Doğayı sev: Çöplerini ayırarak atmaya başla ve 2015 yılı içerisinde en az 6 ağaç dik." Off çok güzel hedefmiş be, en çok bu hedefi gerçekleştiremediğime üzüldüm:(

"Her yıl yeni bir yer gör." Karaburun sayılır mı?

Olmadı be B. hayatındaki kriz dönemini bahane olarak kullanarak hepsini salladın. İçinde yeni bir yıl hedeflerini oluşturacak heves bırakmadın:(

Yine de 2016 yılı hedeflerim üzerine kafa yoracağım.

Çünkü lüzumsuz işler müdürü olmak bunu gerektirir.

Yine Eylül Yine Tatil Stayla

Selam

Geçen sene gerçekleştirdiğim, anlata anlata bitiremediğim muhteşem Antalya tatili üzerinden hemen hemen 1 yıl geçmiş. Eylülde tatili bir ritüel haline getirmek istememe rağmen bu sene bu ritüeli yaşadığım olaylar dolayısıyla askıya almıştım.

Ta ki geçen haftaya kadar:)

Geçen hafta aniden böyle bir şey gelmişti başıma:

http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/08/hayat-bana-saka-yaptm-dedi.html

Bu haberin akabinde 2-3 gün sonra beklenen telefon geldi:

"Üzülme baba yak bi cugara"

Erkek arkadaşımın açık cezaya sevki çıkmıştı bile.

"Taksideyim eve gidiyorum akşama teslim olacağım dedi."

Hiç bilmeyenler bunun nesine seviniyorsun diye düşünebilirler. Şöyle tarif edeyim. En yakının ceza evinde, hiç bir şekilde görüşemiyorsun, haber alamıyorsun. Öldü mü kaldı mı hasta mı bilmiyorsun, nasıl olduğunu öğrenebilmen için 1 hafta beklemen gerekiyor. Perşembe günleri sadece 10 dakikalık bir telefon görüşmen var, bıdır bıdır konuşarak anca avukattan haberleri aktarabiliyorsun. Nasıl, ne yapıyor soramadan telefon kapanıyor yüzüne. Çünkü süren doldu.

Hal böyleyken, aklında böyle bir şey yokken ondan gelen telefonun tarifi imkansız. İş umurunda olmuyor, para da öyle, atlayıp taksiye yanına gidiyorsun. Çünkü sadece akşama kadar vaktin var.

Yüzü cıvıl cıvıl anılarını anlattıkça anlatıyor, ev kalabalık, duyan gelmiş, herkes kahkaha atıyor olanlara. Aslında anlatılanlar trajik şeyler ama yanında ya, eğlenceli geliyor herkese. Su gibi akıyor zaman, saatler geçtikçe durgunluk çöküyor herkese. Aydınlıktan karanlığa geçiş gibi, birkaç saat farkla en zıt duygular çarpışmış. Tekrar gidiyor...

İçimiz buruk ama heyecanlıyız, iznim var 4 gün demiş, en iyi şekilde değerlendirmeliyiz diyerek planlar yapılıyor. Hem yakın hem ekonomik olmalı. Sakin yer istiyorum kafamı dinlemeye ihtiyacım var diyor. Gidilecek yer kararlaştırılıyor: KARABURUN

Bu seneki ritüelim sürpriz yaptı bana. Ya saçmalama dedim, sen ritüelsin, monoton olman lazım ne bu aksiyonlar dedim. Akabinde Karaburun tatilimiz başladı.

Karşıyaka'dan İzban ile Halkapınar'a oradan metro aktarmayla Fahrettin Altay'a geçtik. Karaburun dolmuşu hemen kalktı ve yaklaşık 1 buçuk saat sonra oradaydık. Yol fazla virajlı ama keyifli, doğal güzelliği fazla.

Hafta içi olduğu için kalacak yer bulması sorun olmaz diyerek kalma işini gittiğimizde hallettik. Belki çok dolaşmadığımız için bilmiyorum ama bana fiyatlar biraz pahalı geldi. Yani Karaburun da biz tüketiciler yüzünden oldukça şımarmış, gaza gelmiş. Geleceğin Çesme'si olma yolunda ilk adımlarını atmış.

Apart Otel Number One oteli seçtik.

Odalar 2 katlı, asma katta çift kişilik yatak ve yatak odası var. Aşağıda mutfak, kanepe ve portatif yatak... Zorlasan 4 kişi kalırsın zaten nitekim son gün onu da yaptık:)

Denize İncirlikoyda girdik genellikle. Çünkü şezlongları ve koyu gölgelik ağaçlarıyla çok konforlu bir yer. Beach Club gibi ama bangır bangır müziksiz ve giriş ücretsiz. Sadece şezlonga paralı veriliyor ve belediyeye ait bir tesis.
Denizi zaten süper onun için söylenecek söz yok.

İşte böyle bir yer:

Akşam yemeği tercihimizi ilk gece Deniz Kızı Restorandan yana kullandık. Balık taze ve güzel pişmişti ama mezeler tam bir fiyaskoydu. Kalamar lastik gibiydi ve pişmemişti. Bizi cezbeden hemen deniz kıyısındaki masanın boş olması ve kırmızı sandalyeleri olmuştu.

Son gecemizde İskele Restoranı tercih ettik. Mezeler 2 TL daha pahalı ama hem çeşit olarak hem lezzet olarak Deniz Kızıyla kıyaslanamaz bile. Kalamarı da 10 numaraydı.

Karaburun'un en çok sakinliği, doğal güzelliği ve denizi hoşumuza gitti. Akvaryum gibi denizinde saatlerce yüzdük. Manzaraya daldık ses çıkarmadan. Terapi etkisi yaratan doğa bizi iyileştirdi yaşadığımız olayların ağırlığını hafifletti.

Tez zamanda yine gidebilmeyi diliyorum.

Kariyer Tipleri de Var İmiş

Selam,

Ay içim darlandı, yine attım kendimi bloğumun serin sularına.

Bugünlerde yine sıkkınım, kafam bozuk, yine takmış durumdayım niye bütün günümü işyerinde geçirmek zorundayım diye...Kendimi hapsolmuş özgürlüğüm kısıtlanmış hissediyorum. Niye haftada bulunan 168 saatimin %37,2'sini iş için harcamak zorundayım. Bu mudur yaşam kahrolsun kapitalizm!! (Ki iş konusunda şanslı insanlardanım her cumartesi işe giden arkadaşlarım bi dünya)

Bu benim istediğim yaşam değil, çalışmak istediğim alan bu değil diye düşünmekteydim yine. Sonra birden mailime şu anket düşüverdi.

https://surveys.universumglobal.com/markets/turkey/distributions/uludg

Yani aslında habire şikayet eden, negatif düşünen, olumsuz bir tip değilim. Kendimi çok iyi motive edebilirim ama dönem dönem işteki monotonluk ve haz alamama beni böyle bir insana çevirebiliyor.

Sıvadım kolları hadi dedim hem kariyer tipimi öğrenmiş olurum hem de biraz işten sıyrılıp kafa dağıtırım.

Şu hayatta en çok istediğim şey yapmaktan haz duyduğum, geçen vakti unuttuğum, şevkle gidip geldiğim bir işe sahip olmak. Daha önceki bi yazımda da bahsetmiştim zaten. http://selambenb.blogspot.com.tr/2014/07/hayalimdeki-is-hayat.html

"Bireyin iş yaşamından aldığı doyumu belirleyen en önemli faktörlerden birisi kişiliktir. Dolayısıyla, çalışma hayatında mutlu olmanın, hedeflenen kariyere ulaşmanın ilk adımı, kişilikle uyumlu bir kariyer seçimi yapmaktan geçmektedir (Holland, 1959).
Holland’a göre belirli kişilik özelliklerine sahip bu bireyler, belli nitelikteki işlere ilgi duyabilmektedirler (Aytaç, 1997: 92)."

Bunun için de insanın kendisini tanıması hangi yöne eğilimi olduğunu ve ne istediğini bilmesi gerekiyor ve malesef bizler çok küçük yaşlarda kariyer alanımızı belirlemek zorunda kalıyoruz.

Sonuca gelirsek anket sonucunda kariyer tipim "Girişimci" olarak çıktı. Açıklaması da şöyle:
"Yaratıcı, sürekli kendini geliştirme fırsatları bulunduran, iş çeşitliliği fazla ve monoton olmayan, kişilerle etkileşimi fazla olan işler ilgimi çekermiş."

Sanki bana uyuyor, çalışmak istediğim iş tanımıyla hemen hemen örtüşüyor gibi.

Diğer kariyer tipleri ise şöyle:
-Avcı
-Lider
-Enternasyonelist
-Harmonizör
-Kariyerist
- İdealist

Neyse canlar, hadi inşallah diyelim ve konuyu kapatalım...

Doğa Yürüyüşlerine Başlıyorum- Çünkü İşsiz Olmak Bunu Gerektirir

Her gün bir yeni B. ile karşı karşıyayız. Devamlı aklıma bir şeyler geliyor. İşsizlik herhalde deyip geçiştiriyorum. Dün gece aklıma gelen son fikir yakınlardaki bulunan doğal güzellikleri keşfetmek. Bu fikir aklıma nereden geldi onu da açıklayayım. Yazın Olympos'a gitmiştik ya orda umarsızca dağ taş yürümüştük, baya bir zevk almıştık o geziden. Dün dedim ki kendi kendime, bu iş için taa Olympos gibi yerlere mi gitmek lazım, bulunduğum civarda da elbet vardır doğal güzellikte olan yerler dedim ve araştırmaya koyuldum.

Bu doğa yürüyüşleri için öyle kulübe falan yazılmayacağım. 2-3 arkadaş bu aktiviteyi yapmak için yeterli. (Henüz o 2-3 arkadaşın durumdan haberi yok.)

Bunun için ilk sağlam bir araştırma yapmak lazım, içimden bir ses bolca kaybolacağımı söylüyor.
Allah'tan elimizde internet gibi bir nimet var. Çeşitli gezi bloglarından gezilecek bir kaç parkur bulabilirim diye düşünüyorum. Şuan aklımdan geçen bir kaç yer var.

-Değirmendere Şelalesi:

İzmir’in Menderes ilçesine bağlı Değirmendere köyünde bulunan bir yermiş. Şelale dendiğine bakmayın musluk gibi bir şey:) Yaza doğru gidilirse suya girme fırsatımız da olur. Bunu Hazirana saklıyorum.



-Karagöl:

Yürüyüş parkuru nereden başlar hiç bir fikrim yok ama gidilecek yerler arasında en başta Karagölü koyuyorum.




-Kemalpaşa Nif:



Ve tabiki de Spil Dağı:



Havaların güzel olduğu ilk pazar geziye başlıyorum. Belki de günlük bloğum birden seyahat bloğuna dönüşüverir:)

Haydi görüştük...

2015 Yılı Hedeflerim:)

Toplam Kalite Yönetimi savunucularından biri olarak özel hayatımda da performans göstergeleri belirleyip hedef koymam doğru bir davranış olur diye düşündüm ve sıvadım kolları...

Uzun uzun düşündükten sonra şu göstergelerde karar kıldım:

-Yoga: Yogada kendini geliştir. Haftada en az 3 kez Yoga yap, bol bol araştır ve yoga videolarını izle. Yaza ödülün var. Olymposta Yoga yapmak.

- Kitap: Her ay en az 1 kitap bitir. Okuyacağın kitapların en az yarısı dünya klasiklerinden olsun. (düşük bir rakam olduğunu biliyorum ama son 2 yıldır okuduğum kitap sayısı içler acısı)

- Film: İzlenmesi gereken filmler listesi yap ve 2015 yılı içerisinde hepsini izle.

- Tiyatro: 2015 yılı içerisinde en az 6 oyun izle. (en son tiyatroya çocukken gittiğim düşünülürse gayet zorlayıcı bir rakam)

- Aile: En az 2 ayda 1 aileni ziyarete Aydın'a git.

- İyilik: Bu konuya odaklan. Huzur evini ziyaret, çocuk yurdundaki kimsesiz çocuklara oyuncaklarla ziyaret ya da maddiyat yönünden birilerine yardım ederek ruhu doyuracak şeyler düşün ve uygula.

-Hobi: Yağlı boya yapmaya yeniden başla. 2015' te kendimden en az 4 tablo istiyorum. Sevdiklerine hediye et, başta annene.

- Yeni hobi edin: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla.

- Rüyalarını yönetmeyi öğren: Rüyalarını hatırlamaya çalış, beynini zorla. Rüyalarını not almaya başla.

- Doğayı sev: Çöplerini ayırarak atmaya başla ve 2015 yılı içerisinde en az 6 ağaç dik.

- Her yıl yeni bir yer gör.

Bunu yazarken bile aldığım haz inanılmazken uyguladığım zamanki aldığım zevki düşünemiyorum. Bence her insanın kendini geliştirmesi ve hayattan daha fazla zevk alması adına yapması gereken bir şey bu KPI (Key Performance Indicator) ve hedef belirleme olayı. Burada uzun uzun size Toplam Kalite ve Süreç Yönetiminden bahsetmeyeceğim tabi ki ama yine de insan düşünmeden edemiyor.
İşim özel hayatımı ele mi geçirdi acaba:)

(YAPMADI!:)) şaka şaka yapcam.

Bir de Kişisel Kaizen (sürekli iyileştirme) uygulama fikrim var bu artık başka bir yazımın konusu olsun:)

Kafayı Yogayla Bozmak

Bu aralar Yoga ile haşır neşirim. Hevesim geçmeden -ki biliyorum bu sevda 1-2 aya son bulur:)- hazır coşmuşken bu konuyla ilgili bir şeyler karalamak gerek.

Yaklaşık 5 yıldır yoga yapan yeni eğitmen sayılan bir hatundan Yoga dersi almaya başladım. İlk ders bi değişik geldi. Yoganın hiç tahmin etmediğim bir şey olduğunu gördüm. Hem bedensel hem zihinsel farkındalık yaratma amaçlı bir değişik şey Yoga. Spor değil, din ibadet hiç değil...

Zayıflamaya etkisi var mı bilemem ama duruş şeklinde ve yürüyüşteki düzelmeler 1 ayda bile kendini belli ediyor. Bir de jöle kıvamındaki popom sertleşti elleyip duruyom sapık gibi:)
Masa başı çalışan insanlara acayip faydalı. Yogaya başladığımdan beri vücudun masaj yapılmış etkisinde, kaslarım o kadar rahatlıyor ki, esnersin gerinirsin ya onun 1-1.5 saat süren şekli Yoga.

Basit ve yavaş geçen Yoga dersleri 2-3 hafta sonra bir hızlandı ve zorlaştı, işte esas o zaman zevkini yaşamaya başladım.

İnsan hayatta yapamam dediği zor hareketleri yapmaya başlayınca nasıl gaza gelip hevesleniyor, anlatamam. Evde bile çocuk gibi paso baş aşağı duruyom, görenler deli herhalde diyor.

Yoga genellikle zihinsel dinginlik yarattığı, sakinleştirdiği için sevilse de benim olayım çok farklı. Ben tamamen ekstrem hareketlere takmış bulunuyorum. Banane dikkat çalışmasından, ruhu dinlendiren meditasyondan. Onlar benim dinlenik zati, pamuk gibi insanım.

Şimdiki amacım 1 ay sonra şu hareketi yapıyor olmak:)



Velhasıl bundan sonra Yoga benim için candır!

Kaloriferiniz Açık mı Ekmek Isıtcam

Profesyonel olmakla daha doğrusu olamamakla başım dertte.

İşimi değiştirirken kendimce bir karar almıştım. Artık daha klasik giyinmenin yanısıra daha ciddi ve insanlara daha mesafeli olma planlarım vardı. Çünkü eski işimde lakayıt bir ortam ve lakayıt bir B. vardı, bundan dolayı çok çekmiştim. Yeni işime gayet şık kıyafetlerle ve cool bir duruşla başladım. Ama B. bu, durur mu hiç. Profesyonel duruşa sadece 3 hafta dayanabildim. 3. hafta sonunda maalesef ki ağzımdan şu cümle çıkıverdi "Her boku da biliyon ha.."

Daha 2 gün önce Arge departmanına gittiğimde oradaki insanlar şu şaheser cümleyle karşılaştılar "Kaloriferiniz yanıyo mu ekmek ısıtcam da" Ben kendime artık ne diyim pes ya...Ne hayvan insansın bir bilim yuvasına gitmişsin git teknik bir şeyler sor ekmek ısıtcam ne?:))

O değilde ben iş yerinde çok sıkılıyorum, işte bunlar hep sıkıntıdan. Madem bütün günümüz işte geçiyor kendi eğlencemizi yaratmak lazım, kafama uyan insan lazım. Herkes yaşlı, herkes anne, çocuğundan bahsediyor falan:( 2 kafa dengi insan gördüm mü üslubumda gerçekleşen yavşamalar işte bu yüzden.

İlerde ünvanlı bir pozisyona geçtiğimde şimdiden vayy halime diyorum, başka da bir şey demiyorum.
Profesyonel yaşantınızda başarılar diliyorum. Hadi öptüm gözlerinizden...

Tatil Anıları ve Depresyon

Bugün tatil dönüşü işe başlamış bulunmaktayım ve şuan itibarıyla kendimi ruh hastası olmuş gibi hissediyorum.

Çok zor da olsa aylardır iple çektiğim tatilimi gerçekleştirdim.
Zor oldu diyorum çünkü başıma bi ton iş geldi. İlk olarak işyerinden izin alamadım, bürokratik sebeplerden. Şeker müdürüm olayı çözse de çektiğim stresi bir ben bilirim.
Buraya kadar her şey güzel hoş, üzerine pazar günü havaalanına gittiğimde check-in işlemini kaçırdığımı öğrenince başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Uçak saatleri uymadığı için otogara doğru yola koyuldum bir yandan da çocuk gibi ağlayarak. Otogarda da bilet bulmak ayrı bir cehennem azabıydı sonunda onu da hallettik.
Üzerine 20 TL daha verip 7 saat daha fazla yol gitmek nasıl koyuyormuş insana anlatamam. Yolda tek düşündüğüm şey aylardır iple çektiğim tatilim bok gibi başlamıştı. Bunun tek bi açıklaması olabilirdi, no pain no gain.

Neyseki tatilim umduğumdan da muhteşem geçti. Yeri geldi yağmur yedik, yeri geldi gezmekten ayaklarımız, raftingde kürek çekmekten kollarımız koptu, donduk, üşüdük ama muhteşem vakit geçirdik. hayatımın en iyi tatiliydi diyorum, bu kadar da büyük konuşuyorum. Bi daha o ortamı yakalamak zor olur herhalde.

Pazar günü koşuşturma ve düğün ile geçti gitti.

Pazartesi Antalya Laradaki plajların birinde sakin bir gün geçirerek bol bol deniz kıyısındaki çardaklarda yayılarak dinlendik.



Pazartesi gecesi Kaleiçinde Tudors'a gittik canlı müzik Canbaz diye bir grup vardı biraz değişikti. Değişik derken Yalanı görür Allahhh şarkısından sonra bi baktık Du hast çaldılar, kavram karmaşası:D

İyi bir gruba benziyor; yapacakları, repertuarı çok başka olacak iken diğer gruplar gibi piyasa müzik yapmaya mecbur kalmışlar sadece.



Salı günü tatilin en hit aktivitesini seçtiğim Köprülü Kanyonda Rafting qeyfiXD vardı.



Raftingi bu kadar keyifli kılan botumuzdaki ekibin eğlenceli ve kaptanımızın manyak olmasıydı. Adam en son İranlıların bulunduğu bota O.rospu çocuğu ben o.rospu çocuklarını hiç sevmem diye bağırıyordu, öyle bi manyak. Fun Rafting'ten mavi gözlü, esmer, tombiş abi denk gelirseniz selam iletin benden:)

Salı akşamına yarı ölmüş halde olduğumuzdan bi aktivite yapamadık malesef.

Çarşamba Olympos vakti.

Bu yaşıma kadar gidip de görmediğim için resmen utandım. o neydi öyle ya. burası nasıl bir yer.
Siz değin şansızlık ben diyeyim şans deli gibi yağmura tutulduk o gün. O yağmurda sıcacık denizinde ısındık. Gecesinde Eski Yeni de ateş başında Jehat Hekimoğlu'nun tatlı müziğini dinledik. Başka bir dünyaydı.



Ertesi gün güneş açtı Olymposu güneşli de görmüş olduk gitmeden. Bol bol keşfettik ormanlarını ağaçlara tırmandık.



Perşembe günü Kaş vakti.

Akşamüstü 5 gibi Kaş'a geçtik. Güzel tertemiz bir apart ayarladık hem de baya uygun bir fiyata. Çok ilgili bir yer, gezilecek yerler konusunda da çok yardımcı oldular. Hatta bavullarımız ağır diye garaja kadar getirip götürdüler bizi. Çok tatlı insanlardı.

http://www.kasalibaba.com/transfer.htm

Akşamına güzel bir sürpriz doğumgünü partisi düzenledi dostlarım. Sonrasında Echo diye bir bara gittik süper bir elektronik müzik keyfi yaşadık. İzmir'in gece hayatının ne kadar da boktan olduğuna bir kez daha üzüldüm, lanet ettim resmen.



Ertesi gece Dejavu ve Hijazz a gittik yine harika müzik yine harika atmosfer.

Hijazz



Dejavu



Gündüz ise ilk Kekova turuna katıldık. Bermuda turu seçtik tavsiye üzerine. Yemekler, ilgi on numaraydı.



Ertesi gün Limanağzı beachlerinden Bilal Beach'i tercih ettik ve son günümüzü Kaputaş Plajı ile kapattık.

Bilal Beach



Kaputaş Plajı



Ve son gecemizi rakı-balık-fasıl üçlüsüyle bitirdik.
Tatilimiz adam başı 700 TLye mal oldu bence good fiyat:)

Nereid Meyhanesi

Eylülde Yaz Tatili Stayla

Ne yazı ne tatili diye düşündüğüne eminim sayın okuyucu. Ama ben birkaç yıldır eylülde tatile çıkmayı huy edindim.

İlk yıl spontane gelişen bir planla 12 Eylülde çıkmıştım tatile. Fethiyeye gitmiştim. Nasıl güzeldi anlatamam. Hava yine sıcak ama o bunaltıcı sıcaklardan değil, hafif kırılmış oluyor. Her yer ucuz, o saçma salak insan kalabalığından arınmış ama bomboş da değil. Bi ara dolmuşa bindik dolmuştaki tek Türk ben, arkadaşım ve şöför idi.

İçim içime sığmıyor bugün pazartesi ve ben enerji doluyum. Burada ben ve pazartesinden söz ediyoruz, beni tanısanız hayret etmeniz hat safhaya ulaşırdı. Bu enerjikliğin tek sebebi pazar günü Antalya'ya gidiyor olmam, kafamda deli planlar işyerinde gogıl görsellere bakıp salak salak gülümsememe neden oluyor bu durum. 2-3 aydır benim motivasyon kaynağımdı bu tatil, dönüşünde beni depresyon bekliyor eminim:(

Tatil planlarım:

Pazartesi gece Antalyaya geri dönmelik Olimpos gezisi

Salı Antalya çevresi gezilecek rafting turuna katılınacak

Salı gecesi Kaleiçinde kopkop




Çarşamba sabahtan ver elini Kaş







Paylaştığım fotoların herbirinde bulunmam dileğiyle, hoşçakalın cicişler:)