Kalite=Beklentileri Aşmak

Hem okul hayatımda hem de meslek edindikten sonra çok fazla Kalite tanımı duydum.

Ama içlerinden bir tanesi bana "İşte bu!!"dedirtti.

Kalite = Beklentileri Aşmak.

Genel olarak memnuniyetsiz bir kişi olmakla beraber, mutsuzluğumun kök sebebinin hep kalitesiz yaşam sürmekten kaynaklandığını düşündüm. Hep bir şeyler hayal ettim sonra saçma gelip vazgeçtim. Ya beklentilerim absürddü ya da gerçekten tembelliğim her şeyin önüne geçti. Benim beklentim ne, ne yapmak istiyorum kararsızlığı, özgüveni en çok sarsan darbelerden. Belki şu kalite tanımına bir şey daha eklenebilir. Beklentileri anlamak ve aşmak...

Son günlerde devamlı bir kavram duyuyorum. "İkigai"

Daha önce blogta da bolca bahsettiğim kendini bulma ve mutluluğun anahtarı tarzı bir kavram İkigai.

Duymuşsunuzdur bu aralar İkigai adında popüler bir kişisel gelişim kitabı gündemde. Kişisel gelişim zırvalıklarını çok takmasam da ilk fırsatta okumayı düşündüğüm bir kitap kendileri.

Japonlar herkesin bir ikigaisi olduğuna inanır, her sabah yataktan kalkmaları için bir sebepleri ve yaşam tutkuları vardır. Şöyle ki araştırmacılar uzun yaşamanın sırlarını çözmek için bir çalışma yapmışlar ve bu çalışma onları insan ömrünün en uzun olduğu Japonya'da bulunan bir adaya götürmüş. Bu adadaki insanların uzun yaşamasındaki en büyük sırrın kendi İkigai'lerinin keşfetmeleri olduğu görülmüş. O adada emeklilik kavramı olmadığı gibi insanlar hayatlarının sonuna kadar haz duydukları işleri icra ediyorlarmış. Kulağa ne kadar da tatlı geliyor.

Cesaretli olmak ve bir şey de gerçekten kararlı olmanın vakti çoktan geldi ama hayat mottom olan "Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim, işteyim!!" adımını bir türlü geçemiyorum. Zaten sonraki adım İkigai!

Çok geç olmadan kendi İkigai'mizi keşfetmemiz dileğiyle...

Eski Yazıları Okuyunca Gelen Acıma Duygusu

Tam aklıma gelen yeni genius fikri bir an önce bloğumla paylaşmak isterken eski yazılara gözümün takılması artık gerçekten bende acıma hissi yaratıyor. 

Kendime 3. bir gözle bakarak ya yine ne saçmalıyosun, otur oturduğun yere yine hayata geçiremiceğin ne geldi aklına diyorum, kendime mahçup olup susuyorum.

İsyanım karakter yapıma. Ya Allahım madem bana bu kadar girişimci ve heves dolu bir ruh veriyorsun da cesaret vermeyi niye unutuyorsun. Bu hayalleri gerçekleştirememin 2 nedeni var (görünen) Belki başka nedenler de vardır, irdelemek lazım.

Bana göre en büyük nedenler şunlar:

Ailenin en büyük geçim kaynağı benim. Her şeyi bir kenara bırakıp sıfırdan yeni bir şeyler kurmaya kalkışmak batmak demek. Hep garantici olup işlere hobi gibi yaklaşıyorum, yürürsem burdan yürürüm nasılsa diyorum. Gerekli özeni, profesyonelliği ve sabrı göstermediğim için de o iş OL-MU-YOR!!! buna en iyi örnek letshine dır.

Bunun dışında bu gibi şeylerle uğraşmaktan gerçekten utanıyorum. Saçma mı acaba insanlar duysa dalga geçer diyip uğraştığım şeyi birkaç kişi dışında kimseye anlatmıyorum.

Ama bu defa ki fikrim çok güzel:p

Totem yaptım söylemiyorum ulen, gerçekleşirse yazacağım artık. Bıktım kendi kendime rezil olmaktan.

Ama bu defa ki çok güzel:)

(Şizofrenik bir biçimde yaa hadi nolur söyle denmesini beklemek...)

Mis gibi yeni hobiler

Bilen bilir planladığım şeyleri çok da hayata geçirememe gibi bir durumum vardır. Gerçi son bir yıldır durum hiç de fena değil. Özellikle sene başında belirlediğim hedefleri incelediğimde bazı şeyleri pek de farkında olmadan gerçekleştirmişim.

Bu ara kitaplara güzel sardım ama dalga geçilmemesi adına rakam vermiycem:) 1 yılda okuduğum kitap sayısına çoktan ulaştım diye üstü kapalı yazayım.

Dikiş kursuna yazıldım 1500 TL bayıldım. bu konudaki yorumlarım şöyle: Kurs usta olmaya yeter mi? Kesinlikle hayır. Birincisi kurs genel olarak modelistlik ağırlıklıydı. Temel kalıpları ve model uygulamayı öğrettiler. Bunun dışında da 3-5 parça yamuk yumuk bir şeyler diktik. Kimisine göre kurs oldukça faydasız ve gereksizdi ama ben farklı düşünüyorum, kurs temel için yeterli gerisi öğrenciye kalmış. Ciddi anlamda vakit ayrılsa ortaya acayip güzel çalışmalar çıkar. Dikiş dikmekle el becerisi acayip gelişiyor. Kursun tek dezavantajı modele bu kadar vakit ayrılacağına kesinlikle dikişe ayrılmalıydı. Çünkü katılımcıların tek isteği dikiş öğrenmek. Zaten ortada zilyon tane kalıp var. Kalıp öğrenmek isteyen kim:( Hazır söz açılmışken kursun adını da yazalım "Atölye İzmir- Modelistlik" dediğim gibi faydası tartışılır, beklentiyi ona göre tutmak lazım. (Bu arada 3 kez hoca değişti) Dikiş namına şuan için yapabileceğim tek şey hunharca bir şeyler dikmeye çalışmak, kendini geliştirmenin tek yolu bu. Bu hobi iş kıvamına gelir mi, ahh keşke ama işte orası biraz zor be gülüm. (Oysaki bilinçaltımdaki en derin amacım kıyafet üretmek ve bu işten para kazanmak, içimi titreten bir hayal...)

Evimizin atölyesi Letshine Atelier'a devam ama heves ve uğraşı bir kaç tık düştü. Satış yapmak için ürün çıkartmak lazım, sipariş olmadan ürün çıkarınca elinde patlıyor, çıkarmasan bunun yerine model fotoları koyup sipariş üzerine üretim yapsam hem hayaller hayatlar olma riski var hem de birebir üretmediğin fotoları koymak pek hoş değil, güven azaltıyor. 3 -4 ucu boklu değnek, bi çare bulamıyoruz. Şimdilik durukoyuyor kısaca. Maalesef eski haz kalmadı, para kazanmadıkça motivasyon düştü.

Yeni bir hobi, bisiklet sevdasına kapıldık. Spor yapmayı günahım kadar sevmem o yüzden yapmaktan keyif aldığım bir spor bulduğumda resmen ona yapışıyorum. Bu ara Karşıyaka içi her yer bisiklet stayla. Gerçekten keyifli, pozitif enerjiyle doluyor insan.

Ahanda biricik bisikletim.

Tam bir yılannnn..

Yeni bir iş konusuna gelince işler hiç de iç açıcı değil. Şu son 3 yılda 9 firmayla görüşmüşümdür, ya ben gerizekalıyım ya da ortada saçma sapan gereksiz ve amatör bir sürü şirket dolu. Bunu tam olarak objektif olarak değerlendirmiş değilim henüz. Zaten benim amacım gerçekten yeni bir iş bulmak mı buna da emin değilim. Sabah 6.30 akşam 7.30 arası evde olamadığın ve kendine vakit ayıramadığın sürece bence hepsi aynı bok. bu duruma kökten çözüm bulmak lazım.

Durumlar bunlar. Haziranda kırılma noktası yaşanılacak bir gelişme dışında çok da bi action yok bu aralar.

5-6 aya yazarım herhal:)

Durmak Yok Girişimci Hayallere Devam

Kendini bu kadar tekrar eden tek ben miyim çok merak ediyorum. Devamlı aklıma yeni girişim fikirleri geliyor, sonra bir şey oluyor ya vazgeçiyorum ya çok uçuk geliyor ya da askıya alıyorum. Sonra aklıma oldukça genius bir fikir daha geliyor yine heyecanlanıyorum bi de bakmışım meğer ben bu fikri bi 2 yıl önce kadar zaten düşünmüşüm.

Beynim çok çalışıyo be günlük ama gereksiz konulara çalışıyor. Annem küçükken boşuna lakap takmadı bana "Gereksiz İşler Müdürü" diye. Ama ne yapacan ben de iş yerinde böyle şeylerle umutlanıp mutlu oluyorum işte. Yani yine kısaca "Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim, işteyim." moduna giriyorum.

Bakalım son günlerde ne girişimlerde bulunmuşum (manyak gibi bunları unutmayayım diye notlarıma kaydediyor olmam da incelenmesi gereken bir durum)

En favori hayalim eski yıkık dökük taş ev almak:

Son 2 haftadır beynimi oldukça meşgul eden bir hayal oldu. Beynimde görsel şölen yaşatan bir girişim olduğu için mutlu oldum ve oldukça heyecanlandım.

sahibinden.com dan müstakil ev bakmaya başladım (>filtre fiyata göre sırala artan diyerek:))

Karşıma bir ev çıktı Aman Yareppi diyerek kafamda rustik, loft tarzı iç mimariler, kocaman boydan boya cam duvar ve açık hava sinemasına dönecek bir bahçe hayalini canlandırdım.

Gizlim saklım yok ahanda ev şu:

Aileme bu durumdan bahsettiğimde dalga geçme kahkahaları duyunca cesaretim kırıldı:(
Ama kafaya koydum gidip bakcam hem belki soğurum böylece.

Bugün bulduğum taze bir hayale geçelim: (gerçi 2-3 yıl önce başka varyasyonlarını bolca düşünmüştüm)

İmar gerektirmeyecek ama elektriği, suyu, yolu olan ormanlık içinde bir arazi bulmak. Hatta bu yer şöyle tepeden deniz de görebilirse off tadından yenmez. Peki ne yapılır bu araziyle, aklıma gelen camlı konteynerdan yapılmış pratik bir ev. Bu evler için imara da gerek duyulmuyor sanırsam hatta tarlalara bile yapılabiliyor betan zemin gerektirmediği için.

Hayalimdeki tam olarak şöyle bir şey:

 

Aslında konteynerdan çok uygun fiyatlara ev yapan bir kaç Türk firması var ama bu tarz yapabilecek var mı, pek de emin değilim:/

Diğer bir hayal -uzun dönem hayal- yat aşçılığı:

Bu hayali kocamdan özendim, kendisi bir süredir yat kaptanlığı sertifikası almayı planlıyor. Aslında amacı lüks yatlarda kaptanlık yapmak değil, daha gerçekleşme olabilitesi olan bir hayal: hafta sonları balıkçılık turları.
Hem risk alıp kendi işini bırakmamış olacak hem de güzel bir ek gelir elde edecek. Baktı işler tıkırında yürüyor turizm amaçlı kaptanlık niye olmasın?
Eğer iş o raddeye gelir de güzel para kazanmaya başlarsa ben de yamanacam yanına, aşçı olarak. Zaten yemek yapmaya bayılıyorum çok beceremesem de.

Yalnızca 3000 euro farkla kaptanın yanına aşçısını da ister misiniz? 

Diğer bir girişim hayalim aneyle bir iş kurmak.

Kendisi emekli oluyor yazın, yalvardım adete gözünü seveyim bir şeyler düşün de hayata geçirelim. Şimdilik nikah hediyelikleri imalatı yapıcaz, çünkü hayal gücümüz anca buna yetti:( Aslında karlı bir iş ve zevkli ama fırsat kovalayan Türk milletinde bunu yapan çok.

Bunlar dışında en çok gerçekleştirmeye yaklaştığım Allah'ın emri girişimim Letshine Atelier - bu aralar çok da aktif olmasa da- çalışmalarına devam ediyor.

İşte bebeklerimden bazıları:

 

 








Linkini de şöyle bırakıp reklamımı da yapayım.

https://www.instagram.com/letshine_atelier/

Daha nice girişim hayallerinde görüşürüz şekerim.

Muckk

2017 yılı Hedefleri

Yine geldik klasikleşen yeni yıl hedeflerini belirleme faslına. Bu seneki hedefler biraz klasik olacak gibi bir his var içimde.

Bu arada en son 2015 yılı hedeflerimi konuşmuştum, gayet çeşitli ve renkliydi.

http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/01/2015-yl-hedeflerim.html

Tekrar okudum da keşke gerçekleştirseydim diye güzel bi iç geçirdim.

2016 yılı benim için rolante yılı olduğundan hedef konusuna çok da odaklanmamış, ihtiyaç duymamıştım.

Gelelim 2017 hedeflerine, gerçekleştiremediğim hedefleri de kapsayacak şekilde güzelce bir plan hazırladım:

1- İlk hedefim kesinlikle Akdeniz, namı diğer "Yeni bir İş"

Aslında yeni işe geçme planlarım 2016 'nın 2. yarısından sonra idi. Ama iş yerindeki motivasyon düşüşleri, bölümde tek başıma kalmam, dandik endirek bir bölümde çalışıp işe yaramıyor hissedişlerim, özgüvenin düşüşe geçmesi dolayısıyla ertelemenin pek de faydalı olmayacağını gördüm.

Durum çok da parlak değil. Yıllar önce yüzlerce açık pozisyon varken hatta elemek için bir çok filtre kullanıyorken, bulunduğum bölgedeki aktif iş ilanları 2 sayfayı geçmiyor. Ekonomi ve piyasaların bok gibi olduğunu biliyordum ama hiç bu denli hissetmemiştim. 10'a yakın başvurum oldu 2 yerle görüştüm, biri bok gibi diğeri çok hoşuma giden yerlerdi. Bok gibi olan olumsuz döndü, diğerinin sonucunu heyecanla beklemekteyim.

Yeni işimdeki en büyük isteğim güzel bir çalışma ortamı, işe yarar kaale alınan bir bölümde çalışıp ortalama olan potansiyelimi bu şevk sayesinde yükseltmek. Açık konuşayım iş konusunda çok baskın, dinamik biri değilim, o yüzden şuan ki çalıştığım gibi bir bölümde böyle bir liderle çalışmak beni daha da tembelleştirip hımbıllaştırıyor. Suçu kesinlikle başka taraflarda aramıyorum, bazı insanlar vardır ki farkını her yerde gösterir. Okulda küçücük bir ödevde bile...Hatta öyle ki böyle kişilerin gücü bölümün dandikliğini bile yok edebilir cinsten olabilir. Hayatında kaç kez böyle biriyle karşılaştın dersen -direk aklımda isimleri bile canlandı- sayısı 5' i geçmez ve ben kesinlikle bu kategoriye girmiyorum, oldukça standart ve sıradanım. Standart insanlar da başarılı olabilir mi? Doğru bir iş yeri, doğru pozisyon ve doğru bir yöneticiyle kesinlikle evet. Bana kesinlikle böyle bir iş lazım. Ayrıca dozunda olmak koşuluyla bir tutam stres ve zor iş motivasyon için her zaman iyidir.

2- Oku, oku, oku

İlk olarak elimde bulunan 5-10 kitap ivedilikle bitirilecek.

Daha sonra başta klasikler ve meslek alanımda olmak üzere okunması gereken kitapların listesi çıkarılıp kitapseverlerle oluşan uçurum kapatılmaya çalışılacak. (marttan aralık ayına kadar toplamda 20 kitap. Gerçekçi hedef olsun.)

2- Aktif Hafta sonu

Haftada 1 gün mutlaka dış mekan sporu yapılacak (tenis, trekking, bisiklet gibi...) Aslında spora başlama kararlarım vardı ama erteledim canım istemiyor. 34 beden olmak güzel ama tv karşısında yatmak daha güzel. Hem çok zayıflayınca memeler sönmüş balona benziyor.

3- Sanat

Hep düzenimin olmamasından yakınılıp bir türlü aksiyon alınamayan yağlı boya hobisi alevlenecek (eylül 2016 yeni yaşam alanı kurulduğunda.)

4- Yeni hobi edinme

Yeni heves edindim. Dikiş öğrenmek. Hatta bunun için KSK ya yerleşmeyi beklemeyi düşünüyordum ki yazarken aklıma geldi niye erteliyorum?

5- İyilik konusu

Çok üzülerek söylüyorum iyilik yapmak gerçekten aklımın ucundan bile geçmiyor. Hatta dijital platform sayesinde başlayan çok guzel bir faili meçhul iyilik hareketi var, bahaneyle katıldım kartlarım da geldi ama hala unutuyorum:) Bu sene tek yaptığım iyilik sokakta çiğ enginar yiyen minik Suriyeli kıza yemek ısmarlamak oldu. Onda da kendimi hiç de iyi hissettiğim söylenemez.

İlk olarak faili meçhul kartları devreye girecek daha sonra da başka iyiliklere odaklanılacak. Ruhu besleyecek bir hedef. Nedir bu iyilik hareketi diyorsanız inceleyin:

http://www.fikiratolyesi.com/faili-mechul-kiyak/

6- 5 yeni yer gör. Gezip geçmeyle kalma, tam anlamıyla o yer hakkında araştırmalar yapıp bilgi edin.

7- Bir önceki dönemden kalan hedef: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla. (Eylülden sonra)

Şimdilik bunlar, uygulamaya çalışacağız artık...

baybay.

Happy End Şeysi

Yine yeni bir B. ile karşınızdayım.
Zorlu bir süreçten geçeceğimden bahsetmiştim geçenlerde, ahanda şu yazı:
http://selambenb.blogspot.com.tr/2016/10/babaya-itiraflar-seans.html

Umarım iyi haberlerle dönerim demiştim bloğuma, haberler iyi:)

Şimdi buraya yazsam yıllardır yaşadığım iç hesaplaşmamı, can çekişmelerimi, o yoğunluğu aktarabilir miyim? Bilemiyorum Altan.

Üzerimde yaklaşık 9 yıldır biriken bir yükün bir anda kaybolması derin bir boşluk bıraktı bünyemde.
Redd gurubu şu sıfat tamlamasını benim bu durumum için keşfetmiş sanki:

MÜKEMMEL BOŞLUK.

Bir kuş gibi hafifledim efendim, hayat amacım bir nebze sekteye uğradı ne yapacağımı şaşırdım başta ama mutluluk hissi çabucak yer etti bünyemde.

Haa bu arada 1 aylık zaman içinde yerine başka başka endişeler gelmeye başladı o ayrı bir mevzu. Hatta öyle endişeler ki kabuslar görülmeye başlandı.

Yavaş yavaş evlencem kezbanlığı moduna geçiş yapmak istiyorum ama elimde değil içimde yok. Düğün salonları işini otomatikman annemlere pasladım, dediklere her şeye ooo süpermiş diyorum, tabak bakarken bayılasım geliyo, koltuk modellerinden tiksiniyorum. Tek zevk aldığım konu değişik gelinlik modeli bulmaya çalışmak ve bunu ucuza getirmek. Yeni hobim.

İçim sıkıldı, işime geri dönüyorum.

by.

Babaya İtiraflar Seansı

Baba nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Aslında bu haftasonu eve sizi ziyarete gelmemin bir amacı var. Sonunda cesaretimi toplayabildim ve sizinle konuşmaya karar verdim. Niye bu kadar beklediğimi soracak olursanız da tek diyebileceğim korkaklık.

Bugüne kadar hep merak etmişsinizdir. Yaşıtlarım evlenirken benim bırakın evlilik hayali kurmamı bugüne kadar bir erkek arkadaşımın olmaması tuhafınıza gitmiştir. Kendimle çok savaştım, emin olmak istedim. Ben erkeklere karşı zerre ilgi duymuyorum. Elimde değil olmuyor.

Şok etkisi sessizliği...

Hehehhhehh. Nasıl da ödünüz koptu ya kıyamam.

Çıtayı Allahuekber Dağlarına yükselttiğime göre esas konumuza geri dönelim.

Benim uzun bir süredir erkek arkadaşım var, hem de oldukça uzun bir süre. Biz artık evlenmek istiyoruz. Nasipse yaza yeni hayatıma başlamak istiyorum.

Ne mezunu, nereli, anası babas neci?

Eminim isminden önce bu soruların sorulacağından. İşin kötü tarafı 3 sorunun cevabı da ofsayt. İşte korkunun en temel kök nedeni.

Bundan sonrası artık demogaji yeteneğime ve iletişim gücüme bağlı.

Korkuyoruz blog reyizzz

Şen şakrak bir yazıyla dönüş yapmak dileğiyle...

Bloğa Müdahale

Ne yazacağımı bilmeden yine sarıldım klavyemin tuşlarına. Bloğum çok ihmal edilmiş. Benim için iyi, bloğum için kötü bir adım. Bu ihmalim, boşluğumu bir şekilde doldurmama işaret.

Belki yine beyaz yakalılığın getirdiklerinden bahsedebilirim. Geçen okuduğum kitap gibi "Mezeleri Güzel"-süper tespitlerin yapıldığı zannedilip klişelerden öteye gidemeyen bir kitap- Yazık oldu bir kaç saatime. Ben yazsam benzer bir şeyler çıkardı ortaya.Tek fark bu kadar basit bir kitabı yayınlamaya cüret edememem olurdu herhalde. Her şeye neden şu özgüven problemi değil mi zaten:)

Ya da kendi zaaflarımdan bahsedebilirim yine... Yine kendimden öteye geçemeden bir yazı daha eklemiş olurum bloğuma. Dümdüz aynı düşünceler, aynı beklentilerle dolu bir yazı. Yapmak istediklerim ama bi türlü yapamadıklarımdan yepyeni bir liste de oluşturabilirim. Geçen birkaç ay içinde bir sürü yapacak şey gelmişti oysaki aklıma ama hepsini unuttum. Lanet olsun not almadığım bazı şeylere. Hevessiz plansız geçmez hayat... Bir B. klasiği; heveslenecek yeni şeyler bul, heyecanlan ama asla yerine getirme.

Aynı nakarat, hep aynı aynı...

Gözümde Canlanır Koskoca Mazi

Selamlar

Uzun zaman önce şöyle bir yazı paylaşmıştım:

http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/04/the-best-of-aclar.html

Mahkemeler, cezaevi, kesinleşmiş ceza...  Bunlar benim sıradan ve monoton hayatıma fazla ağır gelmişti, afallamıştım. Birkaç yıl önce mahkum sevgilisi olacağımı söyleseler gülerdim herhalde, hoş şimdi de bir tuhaf geliyor kendimi bu şekilde etiketlemek..

1 yıl 2 ay cezaevinde kalmak! Ne büyük bir trajediydi bizim için.

Bu olay kesinleştiğinde yaşadığımız buhranı hatırlıyorum, şimdi o duygular ne kadar da uzak... Duygular uzak ama o günleri düşündüğümde yaşadığım kalp sıkışmasının yoğunluğunda hiç bir azalma yok. Bir 10 yıl geçse de değişmeyecek sanıyorum.

Geçen seneki duyguların yerini çoktan tatil ve gelecek planları, hatta başka kaygılar almış durumda. Biraz heyecanlı biraz endişeliyim şuan. Çok değil tam 15 gün sonra "FREEDOMMM!!" diye haykıracak sevgilim. Yine bi cugara yakacağız körfezde denizi izleyerek...Ama bu kez yüzümüzde bunu da mı yaşadık şaşkınlığı olan sersem ve rahatlamış bir gülümseme ile.

Dur mahkeme yeniden başlayacak, dur ha çıktı ha çıkacak, dur denetimli serbestlik uzayacak... diye diye geçirdik bir yılı. Çok acayip, ne kadar çabuk ama ne kadar da uzun zaman geçti gibi...

Bu arada hala bekliyorum.

Ama bu kez son 15 gün.

Bunalım Hayatlarımız

Biz televizyon izleyerek, milyonerler, sinema tanrıları, rock yıldızları olacağımıza inanarak büyüdük ama olamayacağız. Hepimiz heba oluyoruz...Bütün bir nesil benzin pompalıyor, garsonluk yapıyor ya da beyaz yakalı köle olmuş. Reklamlar yüzünden araba ve kıyafet peşindeyiz. Nefret ettiğimiz işlerde çalışıyor, gereksiz şeyler alıyoruz. Bizler tarihin ortanca çocuklarıyız. Bir amacımız yok; ne büyük savaş ne de büyük bir buhran yaşadık. Bizim savaşımız ruhani savaş... Ve bunalımımız kendi hayatlarımız...

Chuck Palahniuk

İstenilen Gerçekliğin Frekansına Uyumlanmak

Hepimiz potansiyel süper kahramanlarız.

Çok klişedir her kişisel gelişim kitabında yazar.

"Bir şeyi çok istemeniz onun gerçekleşmesi için yeterlidir."

Afilli versiyonu:

"“Her şey enerjidir ve her şey yalnızca bundan ibarettir. Sahip olmayı istediğiniz gerçekliğin frekansına uyumlandığınızda artık yapacak bir şey yoktur. O gerçeklik size ait olur. Bundan başka bir yol yoktur. Bu felsefe değildir. Bu fiziktir!” Albert Einstein

Her gün binlerce düşünceler geçer kafamızdan- ki bu düşüncelerin %95'i bir önceki gün düşündüklerimizle hemen hemen aynı imiş.- Bu düşünceleri kontrol etmek ise gerçek hazzın anahtarı.

Devamlı Allah'ım hayat bok gibi deme, bok gibi olur.

Amma şansızım deme, başına gelmeyen şey kalmaz.

Kendime not:  İSTENİLEN HAYATI YAŞAMAK MÜMKÜN! Napalım kaderim böyle deyip kabullenme, geleceğin bir yerlerde yazılı değil onu sen şekillendiriyorsun.

Bu durum kesinlikle felsefe ya da kişisel gelişim zırvalığı değil. Tamamen bilimsel olarak kanıtlanmış bir kanun var. "Rezonans Kanunu"

Peki nedir bu Rezonans Kanunu?

Rezonans Kanunu, evrendeki her şeyin birbirleriyle titreşimler aracılığı ile nasıl iletişim halinde olduğunu anlamamızı sağlar. Vücudumuzun her bir organı ve hücresi de dahil olmak üzere dünyadaki bütün nesnelerin ve canlıların kendilerine has bir titreşimleri vardır. Bu, madde içinde böyledir. Maddenin titreşim enerjisini incelediğimizde farklı objelerin genellikle farklı frekanslarda titreştiğini görürüz. Bazıları da aynı ya da benzer frekansta titreşir.

Bunu piyanodan da biliriz; piyanonun herhangi bir tuşuna bastığımız zaman, bu tuşla uyumlu olan diğer bütün teller de titremeye başlar. Notaların daha pes ya da tiz olması, hiç önemli değildir. Uygun frekansta olmaları onların titreşime geçmeleri için yeterlidir.

Diğer insanlar, nesneler veya olaylar, eğer bizimle aynı frekansta iseler, içimizde oluşturduğumuz titreşim alanına karşı koyamazlar. Bizim titreşimlerimize tepkisiz kalmaları mümkün değildir. Nasıl ki piyanonun basılan tuşuyla aynı frekanstaki diğer teller bu tuşun hareket ile titreşmek durumunda kalıyor ise, bizimle aynı frekanstaki insanların, nesnelerin ve olayların da bizim titreşimlerimize katılmaktan başka seçeneği yoktur.

Peki ama diğer varlıkların bizim enerjimizle titreşime geçmesi bize ne yarar sağlar? Burada, Rezonans Kanununun şu temel kuralı devreye giriyor: BENZERLER BİRBİRİNİ ÇEKERLER.

Bizim titreşimlerimizle uyumlu olan her şey, karşı koymaksızın bizim hayatımıza çekilecektir. Bu, bizim için her zaman olumlu bir şey anlamına gelmez. Mesela titreşim bazen maddeyi tahrip edecek kadar kuvvetli olabilir. Bir opera sanatçısı sadece sesinin gücü ile bir bardağı çatlatabilir. Burada yaptığı şey enerjiyi boşluktan bardağa iletmektir. Eğer bardağa iletilen enerji bardakla aynı titreşime sahipse, yani bardağın moleküler yapısı ile aynı frekanstaysa, basınç bardağı çatlatacak kadar büyük olabilir.

Biz bir bardak gibi çatlamayız tabii ki. Ama içimizdeki “negatif titreşim enerjisi” olarak adlandırdığımız şey; bizde hoşlanmadığımız, huzursuzluk verici hislerin uyanmasına, hatta belki sarsıcı olayların yaşamımıza çekilmesine sebep olabilir.

İşte bu yüzden, nasıl bir titreşim içinde olduğumuzun, bilerek veya bilmeyerek hangi rezonans alanını oluşturduğumuzun farkına varmak, bizim için çok mühimdir. Pierre Franckh

Uzun yıllardır görmediğiniz bir arkadaşınız aklınıza geliyor, bir de bakmışsınız ki birkaç gün sonra bu arkadaşınız yolda karşınıza çıkıvermiş.

Bu gücün farkında olarak yaşamanın, insanın yaşam kalitesini yükselttiği kanısındayım.

Tabi istenilen şeyin mantıkla değil de kalpten istenmesi önemli. Kalbin sadece kan pompalama görevi olmadığı yıllar önce ispatlandı. Kalbin yaydığı magnetik ve elektriksel alan beynin yaydığından kat be kat fazla. Herkesin hayatında birçok kez çok yoğun duygular yaşadığı bir an olmuştur. Melankoliden etlerin mi parçalanıyor hemen isteğine odaklan, işe yarıyor test ettim. Bu aralar bunu yapamıyorum çünkü hayatın rutinine kaptırdım yine kendimi, robotlaştım hissizleştim.
Bu aralar yine kendimle baş başa kalıp duygu yoğunluğu yaşamaya ihtiyacım var bu yazı ona aracı olacak, hissediyorum.

Rezonans kanunu örneklerini ben de yaşadım Depeche Mode'u İstanbul'a sokmayan kişi benim:)

Başka bir zaman sevgilim kapalı cezaevinde 4.ayındayken o bahsettiğim yoğun duygu boşalmasını yaşadım. Ertesi gün şiş gözlerle iş yerine gittiğimde karşıma çıkan haber çok manidardı.

"Örtülü af geliyor" Özetle açık cezaevine 4 ay önce geçme hakkı kazanmıştı ve 2 gün sonra şuan eve gidiyorum diye telefon etmişti.

Valla siz diyin kader ben diyim rezonans:)

Haydi görüştük:)

Hayat, Sen Planlar Yaparken Tanrı'nın Seninle Dalga Geçmesiymiş

2015 yılının başlarında yapacağım işlerden bahsedip kendime hedefler belirlemiştim: http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/01/2015-yl-hedeflerim.html

Nasıl da heveslenmiştim bu yazıyı yazdığımda, yüzümde nedensiz bir gülümseme içimde bir sıcaklık oluşmuştu.

Bu yazımda bu hedeflerimin gerçekleşme durumu ne alemde, bunları inceleyeceğiz. Çünkü PUKO döngüsünün 3. adımı olan "Kontrol Et" adımı bunu gerektirir:)

İlk Maddemiz Yoga idi. "Haftada en az 3 kez Yoga yap, bol bol araştır ve yoga videolarını izle. Yaza ödülün var. Olymposta Yoga yapmak." Bok.

Bunu yazdıktan yaklaşık 2 ay sonra her şey ile olduğu gibi Yogayla da ilişiğimi kestim. Hayatımda bir kriz dönemi başladı, krizi fırsata çevirerek 4 kilo verdim Yoga da neymiş dedim.
Geçen hafta tekrar başladım orası ayrı mevzu. Yanı bu hedef 2016 yılında aynen devam edecek. Olympos kısmına hiç girmeyelim, bırak Olymposta Yoga yapma fantezilerini, Eylül başında yaptığım 4 günlük tatil için kendimi şanslı saydım. Dolayısıyla Olympos planları da başka zamana sarktı. Hatta bu kısmı daha yakın bir yer olan Fethiye ile değiştirebilirim bile.

 "Kitap: Her ay en az 1 kitap bitir." 11 ayda 5 kitap bitirdim 6. bitmek üzere, yani hedefimin %50sine ulaşabildim. Okunacak kitaplar birikti bu hedef de hüsranla sonuçlanarak bir sonraki yıla ertelendi.

"Film: İzlenmesi gereken filmler listesi yap ve 2015 yılı içerisinde hepsini izle." izlenecek filmlerle sınırlandırmadım kendimi, hem bu listeden hem rastgele seçimlerle film yelpazeme yenilerini kattım. Sanırım ulaştığım tek hedef.

"Tiyatro: 2015 yılı içerisinde en az 6 oyun izle." O gazla yılın başında sadece bir oyuna gittim. "Leyla'nın Evi".

"Aile: En az 2 ayda 1 aileni ziyarete Aydın'a git." Aydın'a çok sık gitmedim ama annemleri her ay en az 1 kez görmüşümdür, bu hedefte ok.

"İyilik: Bu konuya odaklan. Huzur evini ziyaret, çocuk yurdundaki kimsesiz çocuklara oyuncaklarla ziyaret ya da maddiyat yönünden birilerine yardım ederek ruhu doyuracak şeyler düşün ve uygula." İyilik namına yolda yürürken yaşlıların koluna girmek gibi küçük şeyler dışında başka hiçbir şey yapmadım. Ama bu konu kesinlikle odaklanmam gereken bir durum. En azından düzenli para yardımı kesinlikle yapılmalı.

"Hobi: Yağlı boya yapmaya yeniden başla. 2015' te kendimden en az 4 tablo istiyorum. Sevdiklerine hediye et, başta annene." Yağlı boya alet edevat eksikliğinden hep bir kenara itildi. Sadece kağıda dandik bir şeyler çiziktirdim işte. Bu da sayılmaz.

"Yeni hobi edin: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla." Burada okuyunca böyle bir hedefim olduğunu hatırladım o derece.

"Rüyalarını yönetmeyi öğren: Rüyalarını hatırlamaya çalış, beynini zorla. Rüyalarını not almaya başla." Not almasam da ilginç olan rüyalarımı paylaşarak beynimde tutabildim. Kediyle konuştuğum ıssız ve fırtınalı ada rüyamı ömrüm boyunca unutmayacağım. Vlademir Putin'in özel uçağıyla Foçaya gittiğim rüyayı da keza öyle...Hele hele Vlademirin "gel gel atla demesi"ve benim de oley uçağı beleşe getirdik demem.
Bu rüya yönetme konusu çok ayrı ve derin bir mevzu, gerekli mi bilemedim o yüzden bu hedefimi askıya alıyorum, çok daha önemli şeyler var bence.

"Doğayı sev: Çöplerini ayırarak atmaya başla ve 2015 yılı içerisinde en az 6 ağaç dik." Off çok güzel hedefmiş be, en çok bu hedefi gerçekleştiremediğime üzüldüm:(

"Her yıl yeni bir yer gör." Karaburun sayılır mı?

Olmadı be B. hayatındaki kriz dönemini bahane olarak kullanarak hepsini salladın. İçinde yeni bir yıl hedeflerini oluşturacak heves bırakmadın:(

Yine de 2016 yılı hedeflerim üzerine kafa yoracağım.

Çünkü lüzumsuz işler müdürü olmak bunu gerektirir.

Korkuyorum...Düzelecek mi her şey?

Bir iç çeksem dağlar yıkılacak.

Çok sıkıldım be ciddi anlamda sıkıldım. Dönem dönem oluyorum böyle. Bazen etrafımdaki güç kalkanı birden yıkılıp savunmasız bırakıyor beni. Böyle dönemlerde yazmasam çıldırırım herhalde. Bu bulantı beni bir şeyler yapmaya itiyor nedensizce. Keşke ifade yeteneğim güçlü olsa, akıverse duygularım ama yapamıyorum. Sadece amaçsızca karalıyorum bir şeyler işte.

Hissettiğim tam anlamıyla koca bir boşluk. Beklemekten, ne olacak diye düşünmekten, kendimi tekrar etmekten çok sıkıldım.

Keşke işte olmak zorunda olmasam kalkıp gitsem yanına, şuan onu görmeye camın arkasından da olsa onunla konuşmaya o kadar çok ihtiyacım var ki...Eminim çok sevinirdi beni gördüğünde. Bugün kimsesi olmayacak yanında, ne kadar da yalnız hissedecek bir kez daha.

Her şeyi unutmaya başladı. Beyninin ona oynadığı bir oyun, belki de yaşadığı travmadan korunma amaçlı bilinçsizce yapılan bir eylem bilmiyorum ama önemli önemsiz her şeyi unutuyor. Ruh ve fiziksel sağlığından o kadar endişeliyim ki... Çıktığında eskisi gibi olabilecek mi, gülebilecek mi yine, eğlenebilecek mi?

İşte böyle boktan bir ülkedeyiz. Bir genç nasıl kaybedilir, nasıl harcanır onu görüyoruz. Ülkede insana verilen değer zaten ortada. Her gün karşılaştığımız iş kazaları, terör... buna bir örnek değil mi zaten? Gelişmiş ülkelerde, yaptığın kavganın sonucunda ortaya çıkan basit yaralamanın cezası senin öfke problemini yenmeni sağlayacak tedavilerin zorunlu kılınmasıdır ya da seni sosyal sorumluluk projelerinde görevli olarak çalıştırırlar ki kişi topluma kazandırılsın. Peki bizim gibi bir türlü gelişemeyen ülkeler ne yapıyor? Bir sinir anında ben de dahil hemen hemen herkesin yapabileceği hatalara karşılık kişide travma etkisi yaratacak bir ceza olan hapis cezası vererek yeni suç makineleri yaratıyor. Bir araştırmaya göre hapis yatan mahkumların %80'ini daha önce de hapse girmiş kişiler. Buradan da hapis cezasının ne kadar caydırıcılığı olduğunu görmüş bulunuyoruz.

Erkek arkadaşımla son görüşmemde bana dediği laf şu "Burada benim dışımda ilk kez hapis cezası almış başka kişi yok, benim dışımdaki herkes birer suç makinesi. Dışarı çıktığımda içeride kurduğum bütün dostlukları unutmak istiyorum, korkuyorum... Buradan çıkan bir kişinin suç işlemesi o kadar basit ve doğal ki...Böyle bir kişiye dönüşmekten korkuyorum. İçimde büyüyen kinden, nefretten ve bana yaptırabileceklerinden korkuyorum... "

Fikir sizin? Kişinin böyle bir travmayı atlatması sizce ne kadar kolay?

Şimdi ön yargılarınızı yavaşça elinizden bırakın ve biraz olsun empati yapın bakalım bana hak verecek misiniz?

Ağlayamamak

Haykırarak ağlamak istiyorum şuan, duvarlara vura vura. Bazen tolere edemiyorum yaşadıklarımı, eşik değerimi aşıyorum. O an hunharca ağlamaya ihtiyacım oluyor tam da şuanda olduğu gibi.

Şakaklarımdaki damarlar patlayacak şişmiş sanki tıkanmış, bir haykırsam çözülüverecek gibi her şey.

Ben hala elimden bir şey gelmeden bekliyorum ve bekliyorum. Beklemenin sonu hiç gelmeyecek sanrısına kapıldım, 114 gündür uyuştum, bekliyorum.


Bugün sesini duydum yine. O sesin niteliği benim önümdeki 1 haftanın nasıl geçeceğini belirliyor. Sadece o küçücük ton farkı, "nasıl olsun işte" deki iç çekiş beni öldürmeye yeter.

Özledim, kelimelere dökemeyecek kadar çok özledim onu.
Onu görmekle geçmeyecek bir özlem bu, onu yaşamayı özledim ben. Beraber planlar yapmayı, dışarı çıkmayı, film izlemeyi özledim. Bira içmeyi özledim karşılıklı selamın aleyküm diyerek, üff yarın iş var demeyi/üff hatırlatma dedirtmeyi özledim. Uyumayı özledim içimde umarsız bir rahatlıkla, sımsıkı sarılmasını sonra da sıcaktan dolayı soğuk duvara yapışmasını özledim.

Ruhum yoruldu artık gitgide yanarak kül oluyorum. Küllerimi rüzgara savurduğunuzda özgürlüğüme kavuşmuş olacağım.

Hadi zaman bize yardım et!

Mutsuzluk

Yine içimde bir sıkıntıyla bıraktım kendimi bloğumun serin sularına..

Hayatımı minimumda yaşıyorum bu aralar, zaten genel olarak bu böyleydi, şu can sıkıcı olaylarla bu durum hat safhaya ulaştı.

Mutsuzum, öyle böyle değil, hiç olmadığım kadar mutsuzum.

Bu hayat bana yetmiyor, içimde patlamaya hazır ve nazır bir güç, bir kuvvet var buna eminim. Ama onu bir türlü çıkaramıyorum ortaya. Öğrenmeye, keşfetmeye, üretmeye ihtiyacım var ama nasıl yaparım, ne yaparım, nasıl haz sağlarım bu hayattan inan hiçbir fikrim yok.

Benim kendimi bulmaya ihtiyacım var.

Yıl sonunda yapmak istediklerimi ne güzel de yazmıştım oysa ne kadar haz almıştım, evet başlangıç olarak yapmak istediklerimi yazmıştım bir kenara, peki sonuç?

Sonuç bok, hiç beklemediğim şeylerle karşılastım. Oysaki 2015 süper geçecekti kendimi birçok konuda geliştirecektim. Yapacaklarım az çok belliydi. Şuanki isteğim ne peki: Rölantide yaşamak... Onun biran önce gelmesini beklemek. İşe gidip geleyim, karnımı doyurayım, arada müziklerle hüzünlenip bir bira içeyim, haftasonu gelsin hunharca uyuyayım sadece uyuyayım...

Hayattan beklentim tam olarak bu değildi.

Sıkıldım düzelsin artık her şey.

Artık Anladım, Beklemenin Sonu Yok

Tüm evren bir olmuş benle Ta*ak geçiyor.

Daha nasıl acı çektirebiliriz bu 2 velede çok eğlenceli oluyor izlemesi diyorlar galiba.

Nisan- Mayısta hapis cezasına itiraz dilekçesinin sonucunu bekledim olumsuz çıktı. Tam her şey bitti derken başka bir avukat hayatıma ışık tutmuştu, Haziran başında gerçekleşecek yeniden yargılanmayı bekledim. Yeniden yargılanma için ilk mahkeme gerçekleşti, Adli Tıp Raporunu bekledim, geldik Temmuza.

Dün avukatımız aradı nasıl bir heyecan bayılıcam resmen günlerdir bu anı beklemişim iyi kötü sonuçlanacak diye. Telefonu açarken geçen birkaç saniye boyunca beyin nasıl çalıştı anlatamam. Tüm beynime arılar, karıncalar doluştu. Ölmeden önce derler ya hayat film şeridi gibi gözünün önünden geçer diye. İşte bana da aynen olan o.

"Alo B.'ciğim Adli Rapor çıktı. Çocuğun kaşında iz yokmuş bu iyi bir şey. Ama yanağında varmış Plastik cerrahiye yollayacaklar herifi ordan da EMG çekilecek."

Haydaaaaa..

Arkadaş şaka mısınız? Birileri işkence yöntemini mi değiştirdi, gitgide işkencenin dozunu artırılalım bu kız artık uyuştu hissetmiyo mu dedi anlamıyorum artık.

Biz ülkecek bir şeyleri uzatmayı ne çok seviyoruz ya, dizilerin sonu gelmez, yasal işlemlerin sonu bitmez her şeyimiz böyle, uzattıkça uzatırız, sonunda da bi bok olmaz.

Bir yerlerde benim günlüğü devamlı okuyup da "Vayy be ne heyecanlı hikaye acaba sonu ne olacak" diyen varsa eğer, hadi güzelim kışkış benim hikayemin de boku çıktı artık.

Bu arada 1+0 ne eder 1 eder B.nin Günlüğünün 1. yılı kutlu olsun!

(Böyle bir kutlama hayal etmemiştim gerçi ama...Seneye artık.)


Sevgiler...

Şu Big Day'in Bi Türlü Gelememesi Sorunsalı

Ay yeter çıldırıyorum.

Öleceksem aniden acısız ölmeyi yeğlerim ama beklemek işkence yemin ederim acı çekerek öldürüldüğümü hissediyorum.

Perşembe big day dedik neredeyse 1 hafta geçti ses soluk yok, bürokrasinize prosedürünüze sıçayım.
Mübarekler sanki otopsi mi yapıyorsunuz alt tarafı 2 metreden adamın suratına bakıp ok ya da nok diyeceksiniz.

Artık rüyalarım bile dizi kıvamına geldi resmen ilerlemeli rüya görüyorum bu süreçle ilgili. Paralel hayatımda iş çoktan kötü de sonuçlansa sona erdi. Kendi rüyamda gördüğüm yetmiyor arkadaşlarıma da bulaşıyor. Huzursuz uyur olduk artık. Resmen 4 farklı yönetmen olarak aynı kişinin başrol olduğu rüyaları, aynı anda vizyona soktuk.

Umudum gitgide tükenmek üzere, iyi düşünmeye çalışıyorum ama durum çok iç açıcı değil.

Neyse iyi düşünelim iyi şeyler olsun. Kurtulalım artık şu işten.

Kariyer Tipleri de Var İmiş

Selam,

Ay içim darlandı, yine attım kendimi bloğumun serin sularına.

Bugünlerde yine sıkkınım, kafam bozuk, yine takmış durumdayım niye bütün günümü işyerinde geçirmek zorundayım diye...Kendimi hapsolmuş özgürlüğüm kısıtlanmış hissediyorum. Niye haftada bulunan 168 saatimin %37,2'sini iş için harcamak zorundayım. Bu mudur yaşam kahrolsun kapitalizm!! (Ki iş konusunda şanslı insanlardanım her cumartesi işe giden arkadaşlarım bi dünya)

Bu benim istediğim yaşam değil, çalışmak istediğim alan bu değil diye düşünmekteydim yine. Sonra birden mailime şu anket düşüverdi.

https://surveys.universumglobal.com/markets/turkey/distributions/uludg

Yani aslında habire şikayet eden, negatif düşünen, olumsuz bir tip değilim. Kendimi çok iyi motive edebilirim ama dönem dönem işteki monotonluk ve haz alamama beni böyle bir insana çevirebiliyor.

Sıvadım kolları hadi dedim hem kariyer tipimi öğrenmiş olurum hem de biraz işten sıyrılıp kafa dağıtırım.

Şu hayatta en çok istediğim şey yapmaktan haz duyduğum, geçen vakti unuttuğum, şevkle gidip geldiğim bir işe sahip olmak. Daha önceki bi yazımda da bahsetmiştim zaten. http://selambenb.blogspot.com.tr/2014/07/hayalimdeki-is-hayat.html

"Bireyin iş yaşamından aldığı doyumu belirleyen en önemli faktörlerden birisi kişiliktir. Dolayısıyla, çalışma hayatında mutlu olmanın, hedeflenen kariyere ulaşmanın ilk adımı, kişilikle uyumlu bir kariyer seçimi yapmaktan geçmektedir (Holland, 1959).
Holland’a göre belirli kişilik özelliklerine sahip bu bireyler, belli nitelikteki işlere ilgi duyabilmektedirler (Aytaç, 1997: 92)."

Bunun için de insanın kendisini tanıması hangi yöne eğilimi olduğunu ve ne istediğini bilmesi gerekiyor ve malesef bizler çok küçük yaşlarda kariyer alanımızı belirlemek zorunda kalıyoruz.

Sonuca gelirsek anket sonucunda kariyer tipim "Girişimci" olarak çıktı. Açıklaması da şöyle:
"Yaratıcı, sürekli kendini geliştirme fırsatları bulunduran, iş çeşitliliği fazla ve monoton olmayan, kişilerle etkileşimi fazla olan işler ilgimi çekermiş."

Sanki bana uyuyor, çalışmak istediğim iş tanımıyla hemen hemen örtüşüyor gibi.

Diğer kariyer tipleri ise şöyle:
-Avcı
-Lider
-Enternasyonelist
-Harmonizör
-Kariyerist
- İdealist

Neyse canlar, hadi inşallah diyelim ve konuyu kapatalım...

Kötü Niyetli Yazı

Bazı insanlar beni itiyor, bilmiyorum herkesin başına benzer şeyler geliyor mudur ama, bazı kişilerin konuşması, ortamda bulunması bile beni rahatsız etmeye yetiyor ki normalde gayet insancıl bir tipim ve genelde herkesi severim. Bu bahsettiğim tip kişilerin bana kesinlikle zararı/kötülüğü dokunmamıştır onu da belirteyim.

Bu olayın bir açıklaması olmalı, neden böyle hissediyorum diye anlamlandıramıyorum bir türlü ve sonucunda da kendimi kötü hissediyorum. Kötü hissetmemin nedeni içimden sürekli o kişileri aşağılamam. Mesela böyle yan tarafımda çalışırken mırmır mırıldanması, espri yapması bile sinirime dokunuyor. Sürekli kendini övmesi ise çıldırtmaya yetiyor. Sanki bana kötü niyetlilermiş gibi geliyorlar. Ama sonuç olarak bu düşünceyle ben kötü niyetli olmuş oluyorum böyle bir kısırdöngü işte. Bu tip kişilere beslediğim duygular kesinlikle nefret etme, onlara zarar gelmesini isteme değil daha başka bir şey. Aynı ortamda bulunduğumda enerjimi aşağı çekiyor gittiğinde rahatlama hissediyorum. Çok enteresan.

Bu da böyle gereksiz bir yazı oldu işte. Neyse şuan bu negatifliğimle başbaşa kalmalıyım:(

2015 Yılı Hedeflerim:)

Toplam Kalite Yönetimi savunucularından biri olarak özel hayatımda da performans göstergeleri belirleyip hedef koymam doğru bir davranış olur diye düşündüm ve sıvadım kolları...

Uzun uzun düşündükten sonra şu göstergelerde karar kıldım:

-Yoga: Yogada kendini geliştir. Haftada en az 3 kez Yoga yap, bol bol araştır ve yoga videolarını izle. Yaza ödülün var. Olymposta Yoga yapmak.

- Kitap: Her ay en az 1 kitap bitir. Okuyacağın kitapların en az yarısı dünya klasiklerinden olsun. (düşük bir rakam olduğunu biliyorum ama son 2 yıldır okuduğum kitap sayısı içler acısı)

- Film: İzlenmesi gereken filmler listesi yap ve 2015 yılı içerisinde hepsini izle.

- Tiyatro: 2015 yılı içerisinde en az 6 oyun izle. (en son tiyatroya çocukken gittiğim düşünülürse gayet zorlayıcı bir rakam)

- Aile: En az 2 ayda 1 aileni ziyarete Aydın'a git.

- İyilik: Bu konuya odaklan. Huzur evini ziyaret, çocuk yurdundaki kimsesiz çocuklara oyuncaklarla ziyaret ya da maddiyat yönünden birilerine yardım ederek ruhu doyuracak şeyler düşün ve uygula.

-Hobi: Yağlı boya yapmaya yeniden başla. 2015' te kendimden en az 4 tablo istiyorum. Sevdiklerine hediye et, başta annene.

- Yeni hobi edin: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla.

- Rüyalarını yönetmeyi öğren: Rüyalarını hatırlamaya çalış, beynini zorla. Rüyalarını not almaya başla.

- Doğayı sev: Çöplerini ayırarak atmaya başla ve 2015 yılı içerisinde en az 6 ağaç dik.

- Her yıl yeni bir yer gör.

Bunu yazarken bile aldığım haz inanılmazken uyguladığım zamanki aldığım zevki düşünemiyorum. Bence her insanın kendini geliştirmesi ve hayattan daha fazla zevk alması adına yapması gereken bir şey bu KPI (Key Performance Indicator) ve hedef belirleme olayı. Burada uzun uzun size Toplam Kalite ve Süreç Yönetiminden bahsetmeyeceğim tabi ki ama yine de insan düşünmeden edemiyor.
İşim özel hayatımı ele mi geçirdi acaba:)

(YAPMADI!:)) şaka şaka yapcam.

Bir de Kişisel Kaizen (sürekli iyileştirme) uygulama fikrim var bu artık başka bir yazımın konusu olsun:)