Durmak Yok Girişimci Hayallere Devam

Kendini bu kadar tekrar eden tek ben miyim çok merak ediyorum. Devamlı aklıma yeni girişim fikirleri geliyor, sonra bir şey oluyor ya vazgeçiyorum ya çok uçuk geliyor ya da askıya alıyorum. Sonra aklıma oldukça genius bir fikir daha geliyor yine heyecanlanıyorum bi de bakmışım meğer ben bu fikri bi 2 yıl önce kadar zaten düşünmüşüm.

Beynim çok çalışıyo be günlük ama gereksiz konulara çalışıyor. Annem küçükken boşuna lakap takmadı bana "Gereksiz İşler Müdürü" diye. Ama ne yapacan ben de iş yerinde böyle şeylerle umutlanıp mutlu oluyorum işte. Yani yine kısaca "Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim, işteyim." moduna giriyorum.

Bakalım son günlerde ne girişimlerde bulunmuşum (manyak gibi bunları unutmayayım diye notlarıma kaydediyor olmam da incelenmesi gereken bir durum)

En favori hayalim eski yıkık dökük taş ev almak:

Son 2 haftadır beynimi oldukça meşgul eden bir hayal oldu. Beynimde görsel şölen yaşatan bir girişim olduğu için mutlu oldum ve oldukça heyecanlandım.

sahibinden.com dan müstakil ev bakmaya başladım (>filtre fiyata göre sırala artan diyerek:))

Karşıma bir ev çıktı Aman Yareppi diyerek kafamda rustik, loft tarzı iç mimariler, kocaman boydan boya cam duvar ve açık hava sinemasına dönecek bir bahçe hayalini canlandırdım.

Gizlim saklım yok ahanda ev şu:

Aileme bu durumdan bahsettiğimde dalga geçme kahkahaları duyunca cesaretim kırıldı:(
Ama kafaya koydum gidip bakcam hem belki soğurum böylece.

Bugün bulduğum taze bir hayale geçelim: (gerçi 2-3 yıl önce başka varyasyonlarını bolca düşünmüştüm)

İmar gerektirmeyecek ama elektriği, suyu, yolu olan ormanlık içinde bir arazi bulmak. Hatta bu yer şöyle tepeden deniz de görebilirse off tadından yenmez. Peki ne yapılır bu araziyle, aklıma gelen camlı konteynerdan yapılmış pratik bir ev. Bu evler için imara da gerek duyulmuyor sanırsam hatta tarlalara bile yapılabiliyor betan zemin gerektirmediği için.

Hayalimdeki tam olarak şöyle bir şey:

 

Aslında konteynerdan çok uygun fiyatlara ev yapan bir kaç Türk firması var ama bu tarz yapabilecek var mı, pek de emin değilim:/

Diğer bir hayal -uzun dönem hayal- yat aşçılığı:

Bu hayali kocamdan özendim, kendisi bir süredir yat kaptanlığı sertifikası almayı planlıyor. Aslında amacı lüks yatlarda kaptanlık yapmak değil, daha gerçekleşme olabilitesi olan bir hayal: hafta sonları balıkçılık turları.
Hem risk alıp kendi işini bırakmamış olacak hem de güzel bir ek gelir elde edecek. Baktı işler tıkırında yürüyor turizm amaçlı kaptanlık niye olmasın?
Eğer iş o raddeye gelir de güzel para kazanmaya başlarsa ben de yamanacam yanına, aşçı olarak. Zaten yemek yapmaya bayılıyorum çok beceremesem de.

Yalnızca 3000 euro farkla kaptanın yanına aşçısını da ister misiniz? 

Diğer bir girişim hayalim aneyle bir iş kurmak.

Kendisi emekli oluyor yazın, yalvardım adete gözünü seveyim bir şeyler düşün de hayata geçirelim. Şimdilik nikah hediyelikleri imalatı yapıcaz, çünkü hayal gücümüz anca buna yetti:( Aslında karlı bir iş ve zevkli ama fırsat kovalayan Türk milletinde bunu yapan çok.

Bunlar dışında en çok gerçekleştirmeye yaklaştığım Allah'ın emri girişimim Letshine Atelier - bu aralar çok da aktif olmasa da- çalışmalarına devam ediyor.

İşte bebeklerimden bazıları:

 

 








Linkini de şöyle bırakıp reklamımı da yapayım.

https://www.instagram.com/letshine_atelier/

Daha nice girişim hayallerinde görüşürüz şekerim.

Muckk

2017 yılı Hedefleri

Yine geldik klasikleşen yeni yıl hedeflerini belirleme faslına. Bu seneki hedefler biraz klasik olacak gibi bir his var içimde.

Bu arada en son 2015 yılı hedeflerimi konuşmuştum, gayet çeşitli ve renkliydi.

http://selambenb.blogspot.com.tr/2015/01/2015-yl-hedeflerim.html

Tekrar okudum da keşke gerçekleştirseydim diye güzel bi iç geçirdim.

2016 yılı benim için rolante yılı olduğundan hedef konusuna çok da odaklanmamış, ihtiyaç duymamıştım.

Gelelim 2017 hedeflerine, gerçekleştiremediğim hedefleri de kapsayacak şekilde güzelce bir plan hazırladım:

1- İlk hedefim kesinlikle Akdeniz, namı diğer "Yeni bir İş"

Aslında yeni işe geçme planlarım 2016 'nın 2. yarısından sonra idi. Ama iş yerindeki motivasyon düşüşleri, bölümde tek başıma kalmam, dandik endirek bir bölümde çalışıp işe yaramıyor hissedişlerim, özgüvenin düşüşe geçmesi dolayısıyla ertelemenin pek de faydalı olmayacağını gördüm.

Durum çok da parlak değil. Yıllar önce yüzlerce açık pozisyon varken hatta elemek için bir çok filtre kullanıyorken, bulunduğum bölgedeki aktif iş ilanları 2 sayfayı geçmiyor. Ekonomi ve piyasaların bok gibi olduğunu biliyordum ama hiç bu denli hissetmemiştim. 10'a yakın başvurum oldu 2 yerle görüştüm, biri bok gibi diğeri çok hoşuma giden yerlerdi. Bok gibi olan olumsuz döndü, diğerinin sonucunu heyecanla beklemekteyim.

Yeni işimdeki en büyük isteğim güzel bir çalışma ortamı, işe yarar kaale alınan bir bölümde çalışıp ortalama olan potansiyelimi bu şevk sayesinde yükseltmek. Açık konuşayım iş konusunda çok baskın, dinamik biri değilim, o yüzden şuan ki çalıştığım gibi bir bölümde böyle bir liderle çalışmak beni daha da tembelleştirip hımbıllaştırıyor. Suçu kesinlikle başka taraflarda aramıyorum, bazı insanlar vardır ki farkını her yerde gösterir. Okulda küçücük bir ödevde bile...Hatta öyle ki böyle kişilerin gücü bölümün dandikliğini bile yok edebilir cinsten olabilir. Hayatında kaç kez böyle biriyle karşılaştın dersen -direk aklımda isimleri bile canlandı- sayısı 5' i geçmez ve ben kesinlikle bu kategoriye girmiyorum, oldukça standart ve sıradanım. Standart insanlar da başarılı olabilir mi? Doğru bir iş yeri, doğru pozisyon ve doğru bir yöneticiyle kesinlikle evet. Bana kesinlikle böyle bir iş lazım. Ayrıca dozunda olmak koşuluyla bir tutam stres ve zor iş motivasyon için her zaman iyidir.

2- Oku, oku, oku

İlk olarak elimde bulunan 5-10 kitap ivedilikle bitirilecek.

Daha sonra başta klasikler ve meslek alanımda olmak üzere okunması gereken kitapların listesi çıkarılıp kitapseverlerle oluşan uçurum kapatılmaya çalışılacak. (marttan aralık ayına kadar toplamda 20 kitap. Gerçekçi hedef olsun.)

2- Aktif Hafta sonu

Haftada 1 gün mutlaka dış mekan sporu yapılacak (tenis, trekking, bisiklet gibi...) Aslında spora başlama kararlarım vardı ama erteledim canım istemiyor. 34 beden olmak güzel ama tv karşısında yatmak daha güzel. Hem çok zayıflayınca memeler sönmüş balona benziyor.

3- Sanat

Hep düzenimin olmamasından yakınılıp bir türlü aksiyon alınamayan yağlı boya hobisi alevlenecek (eylül 2016 yeni yaşam alanı kurulduğunda.)

4- Yeni hobi edinme

Yeni heves edindim. Dikiş öğrenmek. Hatta bunun için KSK ya yerleşmeyi beklemeyi düşünüyordum ki yazarken aklıma geldi niye erteliyorum?

5- İyilik konusu

Çok üzülerek söylüyorum iyilik yapmak gerçekten aklımın ucundan bile geçmiyor. Hatta dijital platform sayesinde başlayan çok guzel bir faili meçhul iyilik hareketi var, bahaneyle katıldım kartlarım da geldi ama hala unutuyorum:) Bu sene tek yaptığım iyilik sokakta çiğ enginar yiyen minik Suriyeli kıza yemek ısmarlamak oldu. Onda da kendimi hiç de iyi hissettiğim söylenemez.

İlk olarak faili meçhul kartları devreye girecek daha sonra da başka iyiliklere odaklanılacak. Ruhu besleyecek bir hedef. Nedir bu iyilik hareketi diyorsanız inceleyin:

http://www.fikiratolyesi.com/faili-mechul-kiyak/

6- 5 yeni yer gör. Gezip geçmeyle kalma, tam anlamıyla o yer hakkında araştırmalar yapıp bilgi edin.

7- Bir önceki dönemden kalan hedef: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla. (Eylülden sonra)

Şimdilik bunlar, uygulamaya çalışacağız artık...

baybay.

Kalder 25.Kalite Kongresi Ardından

Kalder yine muhteşem bir kongreye ev sahipliği yaptı. Bu benim Kalite kongresine 2. katılışım, gönül ister ki her sene bu deneyimi yaşayayım ama zor tabi.

Kongrenin bu seneki teması "Yeni Normal" idi.

Bir zamanlar uzak Virane kentinde bilge ve güçlü bir kral hüküm sürüyordu. Bu kentin ortasında suyu serin ve berrak bir kuyu vardı. Kral ve saray halkı dâhil bütün kent oradan su içerdi. Bir gece herkes uyurken bir cadı kente girdi ve kuyuya garip bir sıvıdan yedi damla damlattı ve dedi ki: "Bu saatten sonra bu sudan kim içerse delirecek." Ertesi sabah kral ve mabeyincisi dışında herkes kuyudan suyunu içti ve cadının söylediği gibi delirdi. Kral ve mabeyincisi zekilik yaptıklarını düşündüler fakat o kadar delinin içinde akıllı olmak "NORMAL" olmamaktı. O gün boyunca insanlar dar sokaklarda ve pazar yerlerinde birbirlerine şundan başka bir şey söylemediler: "Kral delirmiş, kral ve mabeyincisi akıllarını kaçırmış. Kuşkusuz deli bir kral tarafından yönetilemeyiz." Kral, akşam bir kuyudan kadehin doldurulmasını emretti ve kadehten bol bol içti ve mabeyincisine de içirdi. Kral ile mabeyincisi de artık "NORMAL" olmuştu.

Kahlil Gibran, The Wise King

Kongrenin Işık Saçanları, her daim takip edilecekleri:
Prof. Dr. Özgür Demirtaş: Konuşma tarzına, mimiklerine, heyecanına, bilgi birikimine ve çözüm odaklılığına hasta olunası  Kongrenin yıldızıydı.
Ahmet Şerif İzgören: Zaten hayrandık daha da hayran kaldık. Ya ismi çok tanıdık kimdiii:( diyenler için Şu hortumlu dünyada fil yalnız bir hayvandır diyorum.
Ali Çağatay: Abdullah Gül'e laf sokuşları <3 Ben
Damla Birol: (Türk Tuborg Ceo) Tek kelimeyle My Woman! O karizma, duruş, parıltı tüylerimi diken diken etmeye yetti. damlabirol.com bloğununun bundan böyle azılı takipçisiyim. İş değiştirirken kesinlikle Türk Tuborg'u zorlamaya karar verdim.
Kevin Warwick: İnsan kongrede kendini ne kadar bilim kurgu içerisinde hissedebilir? Tam anlamıyla inanılmazdı. Ortaokul yıllarında çokça haşır neşir olduğum bilim ve gelişmelerden bu kadar uzaklaştığım için kendime küfrettim. Cyborg nedir, yapılan deneyler hakkında çok enteresan bir oturumdu.

Kongrede İlgimi Çeken Bu Konuyu Detaylamasına İncelemeliyim Dediğim Konular:
Cyborg
Endüstri 4:0
Fırsat Eşitliği Sertifikası
Turkish Win ve Binyaprak projesi (Hatta 2 Aralıkta İzmirdeler.)

Maxim Gorki okuyan fırıncı çırağının hikayesi
Sistema Venezzuella (müzik sistemi) araştırılacak (bana neyse:) sadece merak işte)

Okunacak Kitaplar
Ulusların Düşüşü
Dr Jekyll and Mr. Hyde (ah hangi filmi araştırırken duymuştum bu adı bir hatırlayabilsem)
Ana (artık ertelemeye bir dur demenin vakti gelmişti.)

Dip notlar:
Artık şirketlerde performans ölçümü yerine potansiyel ölçümü var

Mutluluk=varoluşu becermek
Varoluş için
1-seveceksin
2-üreteceksiz (haz)

Niteliksel değerler peşinden koşan mutluluğa yakındır, para pul mal mülk insanın hazzını doyuramaz tam tersi boşluğu artırır. (kapitalizm sen nelere kadirsin:( )

olmak>sahip olmak (o yüzden deneyimler mal mülkten daha önemli.)

Kişinin potansiyeli baskı altında çıkar.

Çocuklarınızı başarısızlıklardan korumaya çalışmayın, başarısızlıkları sonucunda potansiyellerini ortaya çıkarmasını sağlayın.

Cam tavan: Feminist kuramdaki glass ceiling (cam tavan), kadın'ın iş hayatında sadece belli bir noktaya kadar yükselebilişi; buranın ötesine ilerlemesinin, karar verme yetkisine sahip insanların -nihayetinde ataerkillikle bağlantılı- bir dizi bilinçli/bilinçsiz düzenlemeleriyle engellenişi durumunu anlatmak için kullanılan mecazi bir kalıp imiş. Bunu da öğrenmiş bulundum.

Söz uçar yazı kalır mantığıyla kongre deneyimlerimi aktarmış bulunayım, umarım devamı gelir diyerekten yazımı noktalayayım.

Kaliteli günler dilerim:)

Yine Bir İngiliççe Vakası

Mühendis olmak güzel ama İngiliççe:( İngilizce her zaman korkulu rüyam olmuştur. Liseden itibaren hiç bir zaman akıcı olarak İngilizce konuşamadım. Hatta akıcı konuşmayı bırak bundan yaklaşık 3 sene öncesine kadar yabancı biriyle tek bir İngilizce diyaloğa girmişliğim bile yoktur. Eski işyerinde İngilizce konuşulması gereken bir ortamda bulunup konuşamadığımda bu bende travma etkisi yaratmıştı ve kursa yazılmama vesile olmuştu.

Yaklaşık 2 ay kursa gittim, konuşma ağırlıklıydı, hocalarım yabancıydı. Üzerimdeki çekingenliği bir nebze atıp iletişim kurmaya başladım, İngilizceyi geliştirmek için egzersizler öğrendim.

Ama hala B aynı B idi. Çünkü 2 ay boyunca üzerine düştüm devamını getiremedim. Yine aynı disiplinsiz B. Bir tek üniversite sınavına hazırlanırken disiplini sağlayabilen B. Buna hala şaşkınım zaten.

Gel zaman git zaman iş değiştirdim, yeni işimde yılda 2 kez anca İngilizce konuşmak zorunda kaldım, dolayısıyla başladığım yere geri döndüm. Return.

Bundan yaklaşık 2 ay önce bir firma aradı -şimdiki şirketime göre çok daha kurumsal bir şirket- görüşmek isteriz dediler, hayhay dedim. Mülakat süperdi ta ki Let's speak English'e kadar. Orda ık mık lar tarzancalar havada uçuşmaya başladı, tam konuşacağım beni bir gülme tutuyor. Kısaca sıçtım. Aradığımız özelliklere çok yakınsınız verimli bir görüşmeydi dediler, ardından İngilizce sınavına beklerizi yapıştırdılar.

Pozisyon tam olarak şöyle: Müşteri şikayetlerini analiz edip çözülmesini sağlayacaksın, devamlı müşteriyle irtibat haline olacaksın, müşteri ziyaretlerine gideceksin, buraya kadar güzel. Ama müşterilerin yabancı:( Yani pozisyonun olmazsa olmazı "İletişim Becerisi" o da İngiliççe:( Buyurdukları sınava girerek aldığım puanla İngilizceme tüy diktim, mülakattaki sıçmığımı bir güzel sıvadım.

3. haftaya girmiş bulunuyorum ve tabi ki de arayan soran yok.

Omuzlarımdan tutup sarsıldım resmen, ayağını denk al yoksa bu bok gibi şirkette çalışmaya mahkumsun dedi hayat bana. Bir güncelleme geldi ve tam olarak 1 haftadır her gün İngilizce çalışmaktayım.

Neler yapıyorum:

1- İlk olarak Dualingo diye bir program indirdim. Basit düzey ama idare eder.
2- TED konferansları uygulamasını indirdim. Her gün 1 İngilizce videoyu İngilizce alt yazılı olarak izliyorum. Videolar yaklaşık 15-20 dk. bu sayede sıkılmıyorsunuz, video içerikleri zaten ayrı bir güzel ufuk açıcı, gaza getirici. Anladıkça daha bir seviniyorsunuz, özgüven aşılıyorsunuz.
Video izlerken bilmediğim birkaç kelimeyi not ediyorum. Bu kelimeleri ertesi gün defterime kaydedip İngilizce anlamlarını yazıyorum ve cümle içerisinde kullanıyorum. 21 kelime ezberledim şimdiye kadar.
3- Bugün başlayacağım bir diğer egzersiz konuşma pratiği. Bunun için howdoyou.do diye bir site buldum. Bu site bizim gibi İngilizce konuşma pratiğini geliştirmek isteyen insanların toplandığı bir sohbet platformu. Her ülkeden üye var, İster yüz yüze konuşuyorsunuz ister mesajlaşıyorsunuz. Çok abaza olduğunu tahmin ediyorum ama deneyeceğim.

Edit: wordtest.com diye bir site keşfettim, kilit açarak ilerlenen oyun tadında bir test sitesi, şiddetle tavsiye edilir.

Her gün bir yeni fikre bu defa İngilizce'yi ekledim, bu defa ki lüzumsuz olmadı, devamının geleceğine inanıyorum.

Öptüm.

Çalışma Mahkumiyeti

Çok sinirliyim çok.

Daha önce de yazmıştım bambaşka bir iş hayal ederken (http://selambenb.blogspot.com.tr/2014/07/hayalimdeki-is-hayat.html) çalıştığım iş yeri resmen benim düşünceme muhalif bir şekilde kararlar alarak motivasyon düşürme çalışmaları yapıyor.

Yıl olmuş 2015 bizim iş yerinde "odanızda çay var çay içmeye kamelyaya çıkıp durmayın" yasağı geldi. Bence işi garantiye alalım sabah 8'de fabrika müdürümüz bizi odaya kilitlesin, akşam 18:00'de serbest bıraksın.


Bu nasıl bir memuriyet kafasıdır yahu, kaldı mı böyle yönetim anlayışına sahip başka bir yer?

Bir firma tanıyorum sabah açık büfe kahvaltı ortamı yaratıp akşamüstü 17:00'de meyve ikram eden. Onun dışında aynı firma bu saatlerde kek, pasta türü şeylerle çay partisi düzenleniyor.

Başka bir firma tanıyorum, insanlar sabahtan işe istedikleri saatte gelebiliyorlar balığa çıktıkları için. Kimse onlara 2-3 saatin lafını yapmıyor çünkü o insanlar bazen işlerini bitirebilmek adına daha geç saatlerde çıkabiliyorlar. Çünkü esnek çalışma saati diye bir şey var ve herkes sorumluluklarının farkında. Kimse mesaiye kal dendiği için kalmıyor sadece işini bitirebilmek adına geç çıkıyor. Dolayısıyla işleri yoğun olmadığında da geç gelmek onlar için son derece normal. Çünkü o firmalar için çalışan motivasyonu en değerli şey ve değer üreten beyaz yakanın, saatte belli adet üretmesi gereken üretim operatörüymüş mantığıyla çalışması saçma.

Bazen kendimi yarı açık ceza evinde hissediyorum. Resmen küçük Türkiye, ülkenin minyatür modeli.

Belki ekonomi ve bizim gibi çalışanlar için çok büyük bir beddua ama böyle gelişmemiş firmaların piyasadan silinmesini istiyorum, tüm kalbimle...

Bu da ahım olsun. Bir daha Türk kaynaklı firmada çalışırsam kıçımdan şırıngayla kan çeksinler emi.

Kariyer Tipleri de Var İmiş

Selam,

Ay içim darlandı, yine attım kendimi bloğumun serin sularına.

Bugünlerde yine sıkkınım, kafam bozuk, yine takmış durumdayım niye bütün günümü işyerinde geçirmek zorundayım diye...Kendimi hapsolmuş özgürlüğüm kısıtlanmış hissediyorum. Niye haftada bulunan 168 saatimin %37,2'sini iş için harcamak zorundayım. Bu mudur yaşam kahrolsun kapitalizm!! (Ki iş konusunda şanslı insanlardanım her cumartesi işe giden arkadaşlarım bi dünya)

Bu benim istediğim yaşam değil, çalışmak istediğim alan bu değil diye düşünmekteydim yine. Sonra birden mailime şu anket düşüverdi.

https://surveys.universumglobal.com/markets/turkey/distributions/uludg

Yani aslında habire şikayet eden, negatif düşünen, olumsuz bir tip değilim. Kendimi çok iyi motive edebilirim ama dönem dönem işteki monotonluk ve haz alamama beni böyle bir insana çevirebiliyor.

Sıvadım kolları hadi dedim hem kariyer tipimi öğrenmiş olurum hem de biraz işten sıyrılıp kafa dağıtırım.

Şu hayatta en çok istediğim şey yapmaktan haz duyduğum, geçen vakti unuttuğum, şevkle gidip geldiğim bir işe sahip olmak. Daha önceki bi yazımda da bahsetmiştim zaten. http://selambenb.blogspot.com.tr/2014/07/hayalimdeki-is-hayat.html

"Bireyin iş yaşamından aldığı doyumu belirleyen en önemli faktörlerden birisi kişiliktir. Dolayısıyla, çalışma hayatında mutlu olmanın, hedeflenen kariyere ulaşmanın ilk adımı, kişilikle uyumlu bir kariyer seçimi yapmaktan geçmektedir (Holland, 1959).
Holland’a göre belirli kişilik özelliklerine sahip bu bireyler, belli nitelikteki işlere ilgi duyabilmektedirler (Aytaç, 1997: 92)."

Bunun için de insanın kendisini tanıması hangi yöne eğilimi olduğunu ve ne istediğini bilmesi gerekiyor ve malesef bizler çok küçük yaşlarda kariyer alanımızı belirlemek zorunda kalıyoruz.

Sonuca gelirsek anket sonucunda kariyer tipim "Girişimci" olarak çıktı. Açıklaması da şöyle:
"Yaratıcı, sürekli kendini geliştirme fırsatları bulunduran, iş çeşitliliği fazla ve monoton olmayan, kişilerle etkileşimi fazla olan işler ilgimi çekermiş."

Sanki bana uyuyor, çalışmak istediğim iş tanımıyla hemen hemen örtüşüyor gibi.

Diğer kariyer tipleri ise şöyle:
-Avcı
-Lider
-Enternasyonelist
-Harmonizör
-Kariyerist
- İdealist

Neyse canlar, hadi inşallah diyelim ve konuyu kapatalım...

2015 Yılı Hedeflerim:)

Toplam Kalite Yönetimi savunucularından biri olarak özel hayatımda da performans göstergeleri belirleyip hedef koymam doğru bir davranış olur diye düşündüm ve sıvadım kolları...

Uzun uzun düşündükten sonra şu göstergelerde karar kıldım:

-Yoga: Yogada kendini geliştir. Haftada en az 3 kez Yoga yap, bol bol araştır ve yoga videolarını izle. Yaza ödülün var. Olymposta Yoga yapmak.

- Kitap: Her ay en az 1 kitap bitir. Okuyacağın kitapların en az yarısı dünya klasiklerinden olsun. (düşük bir rakam olduğunu biliyorum ama son 2 yıldır okuduğum kitap sayısı içler acısı)

- Film: İzlenmesi gereken filmler listesi yap ve 2015 yılı içerisinde hepsini izle.

- Tiyatro: 2015 yılı içerisinde en az 6 oyun izle. (en son tiyatroya çocukken gittiğim düşünülürse gayet zorlayıcı bir rakam)

- Aile: En az 2 ayda 1 aileni ziyarete Aydın'a git.

- İyilik: Bu konuya odaklan. Huzur evini ziyaret, çocuk yurdundaki kimsesiz çocuklara oyuncaklarla ziyaret ya da maddiyat yönünden birilerine yardım ederek ruhu doyuracak şeyler düşün ve uygula.

-Hobi: Yağlı boya yapmaya yeniden başla. 2015' te kendimden en az 4 tablo istiyorum. Sevdiklerine hediye et, başta annene.

- Yeni hobi edin: Ayda 1 pazar Dünya mutfaklarından yemekler yapmayı dene, zehirlenme pahasına da olsa sevdiklerine güzel sofralar hazırla.

- Rüyalarını yönetmeyi öğren: Rüyalarını hatırlamaya çalış, beynini zorla. Rüyalarını not almaya başla.

- Doğayı sev: Çöplerini ayırarak atmaya başla ve 2015 yılı içerisinde en az 6 ağaç dik.

- Her yıl yeni bir yer gör.

Bunu yazarken bile aldığım haz inanılmazken uyguladığım zamanki aldığım zevki düşünemiyorum. Bence her insanın kendini geliştirmesi ve hayattan daha fazla zevk alması adına yapması gereken bir şey bu KPI (Key Performance Indicator) ve hedef belirleme olayı. Burada uzun uzun size Toplam Kalite ve Süreç Yönetiminden bahsetmeyeceğim tabi ki ama yine de insan düşünmeden edemiyor.
İşim özel hayatımı ele mi geçirdi acaba:)

(YAPMADI!:)) şaka şaka yapcam.

Bir de Kişisel Kaizen (sürekli iyileştirme) uygulama fikrim var bu artık başka bir yazımın konusu olsun:)

Drama Queenlik Bizim İşimiz!

Ufak tefek şeylerden mutlu olmaya bayıldığım gibi yine ufak şeylerden hüzünlenmeye de bayılırım. Küçük bi anı, mekan, bi şarkı rahatlıkla uzaklara dalıp gözlerimin dolmasına neden olabilir.

Eski çalıştığım yerle ilgili her detay beni duygulandırıyor. Yeni çalıştığım yere 8 aydır hala ait hissedememem, benimseyememem ve bi türlü sevememem sanırım bu yüzden. Bi de işin enteresan tarafı eski yerde çalışırken de şikayet ediyodum aman burası bok gibi çok sıkıldım artık diye. Ama şuan o günler çok tatlı geliyor. Ne pislik insanım ya..

Dün işten erken çıkarak eğitime gittim. Kapıdan çıktığımda hissettiğim mutluluğu ve özgürlük hissini anlatamam. Güvenlikten çıktım, yüzüme bir rüzgar çarptı, temiz sanayi havasını şöyle bi içime çektim arkamı döndüm ve dedim ki "Çalışın köpekler, ben eğitime gidiyom."


Neyse eğitim bitti tekrar işe dönerken bir araba farkettim, içindeki oldukça tanıdık bir simayla. Anam bi de baktım eski çalıştığım yerde bütün gün yanında, peşinde dolandığım Memço Abim. Hemen sarıldık ettik, sohbet muhabbet yanından ayrılasım gelmedi yeminle. Dışarıda görüşmenin eksikliğini hissetmediğim, karakterimin ve düşüncelerimin hiç de uymadığı biridir Memço Abi. Ama seviyorum işte adamı, komik, karekteristik bir tip ve bana eskiyi hatırlatıyor. Bu sebepledir ki yine işe döndüğümde bi duygusallık çöktü üstüme, eski firmamı ve oradakileri düşündüm durdum.

Ee bu kadar işyerlerinden bahsetmişken şimdi, motivasyon kaynaklarına değinmesem olmaz. İşyerinde nasıl motivasyon sağlanabilir, işte size en etkili yöntem:)

Hadi iyi seyirler..

Bugün Bir Çılgınlık Yaptım

Hellö canlar,

Daha öncede iş hayatımın ne kadar sıkıcı ne kadar monoton olduğundan bahsetmiştim.
Yine bugün bunları düşünüyordum ki canım biraz eğlenmek istedi.

Aynen şunu yaptım. Her daim güncel hazır ve nazır olan CV mi aldım, orjinalini bozmadan yanlarına esasında ne demek istediğimi açıkladım.

Dürüst olalım hepimiz CV lerimizde 1'i 5 yapmış gibi gösteriyoruz, ben açıklamalara tamamen gerçek ifadeleri kullandım, ortaya eğlenceli bir şey çıktı. Mesela şöyle:

Kariyer Hedefim:
Lisans eğitimimin bana kazandırmış olduğu bilgi, birikim ve tecrübeyi en etkin şekilde kullanabileceğim, gelişime açık, dinamik, eğitime önem veren, bunu destekleyen bir firmada kendimi ifade edebileceğim, Endüstri Mühendisliği bakış açısını yansıtabileceğim bir pozisyonda çalışmak öncelikli hedefimdir.

Aslında Olan:

Zevk alacağım, çalışırken çok eğlenip zaman kavramını yitireceğim, hep seyahatlere gidebileceğim, esnek çalışma saatleri olan ve ayda 20.000 TL civarı para kazanacağım bir işte çalışmak.

Kişilik özellikleri:

Aktif, takım çalışmasına yatkın, çözüm odaklı ve stratejik bakış açısına sahip ve yaratıcı yapımın çalışacağım şirkete büyük değerler katacağına inanıyorum.

Aslında Olan

Biraz utangacım, bazen kendimin bile şaşırdığı bir özgüven geliyor üzerime bazen pısırığın tekiyim. Topluluk içinde ilk girdiğim ortamlarda zor iletişim kurarım, hemen adapte olamam. Ama alışınca ilişkilerim çok iyi olur. Genelde insanlar beni sever, eğlenceli bulurlar, ben de onları severim. Bir de inanılmaz derecede kendimi eleştirme huyum var, bu beni çok rahatsız eder, yenmeye çalışıyorum.

Araştırmayı, yeni şeyler öğrenmeyi çok severim, bir bilgi edindiğimde kendimi mutlu hissederim. O bilgi gereksiz olsa bile.

Tembelim ama avantaja çevirmeyi iyi bilirim. İşin kolayını bulma konusunda tembellik çok işe yarayabiliyor.

Şimdi geriye son bir adım kaldı. Bu CV'yi çalışmamın hayal olduğu çok iyi olan firmalardan birine yollayacağım, bakalım bir geri bildirim alacak mıyım, yoksa CV'im kaale alınmadan çöp kutusunu mu boylayacak.

Kendimi Arıyorken Olmaktan Korktuğum Yerdeyim, İşteyim...

Selam minikler

Benim bi sorunum var. Umarım herkeste bu sorun mevcuttur diye umut ediyorum:) En azından iş hayatına yeni başlayanlarda.

Benim sevdiğim işi yapmam lazım ama sevdiğim iş ne onu bilmiyorum. Her gün aklıma yeni bi iş fikri, bi yatırım planı geliyor, bol bol hayal kurup hevesimi alıp vazgeçiyorum.

Valla neler nelere özendim sizle de bi paylaşıyim.

Instagramdan kıyafet satışı yapayım dedim. Allah var güzel ve ucuz kıyafet bulma konusunda çok şanslı ve yetenekliyim. Bunlara biraz kendi tasarımımla tadilat yaparak iyi işler çıkar dedim. Jilian Owens 'tan ilham aldım. Sonra salak mıyım dikiş bilmem nakış bilmem dedim vazgeçtim. (Al dedi, git dedi..)

Sonra dedim en iyisi arsa alim ben şöyle, deniz kum güneş yeşil olan keşfedilmemiş bi yerde. Oraya kurarım ufak bi kafe bar bi de tatlı bi müzik ohhh miss. Playlisti bile hazırladım kafamda düşün artık.Sanki kolay kelepir süper manzaralı arsa bulmak. Bulduk diyelim, ne kokteyl bilirim ne bi şey ne anlarım saçmalama dedim.

Bi ara fiber internet için kanal açma işine gireyim dedim o kadar uçtum yani. O heves de kısa sürdü.

Bi vosvos tarzı minibüs almalı onu tatlı talı boyayıp seyyar kütüphane kafe yapmalı dedim. 1 TL lik çaydan ne kazanacam o iş zevk için yapılır, olmaz dedim.

Bu liste uzar gider. Bakalım daha ne hayalleri kurup kendi kendime heyecanlanıp daha sonra vazgeçicem, merakla bekliyorum.

Hergün bir yeni iş hayali:)

Hayalimdeki İş Hayatı

2011 yılında mezun oldum yaklaşık 2,5 yıldır iş hayatındayım ve durup durup şunu düşünüp bir çözüm bulmaya çalışırım. Sabah 06:15 te uyanıyorum, 06:30’da evden çıkıyorum. Akşam 19:30-19:45 arası eve geliyorum. Genç yetişkinin günde 8 saat uyuduğunu varsayalım. Bu durumda benim akşam saat 22:15’te uyumam gerekiyor. Saçmalık.

Böyle hayat geçer mi diyorum bazen ama bir alternatif gelmiyor aklıma. Yani loto çıkmadıkça sans eseri zengin olmadıkça bu hayatı yaşamaya mecburuz. (Ki çalışma saatlerine göre ben şanslı kişilerden sayılırım.)

Şimdiye kadar 3 farklı firmada çalıştım. 3 ünde de tek bir ortak yan vardı. Yönetimsel eksiklik. Şuanda dışarıdan gayet iyi bir izlenimi olan, kurumsal görünen bir firmada çalışıyorum. Ama işin içinde olunca görüyorsunuz o kadar çok gereksiz çalışan var ki. Yönetimsel eksiklik diyorum, çünkü yöneticilerimiz elemanını verimli kullanmayı bilmiyorlar. Ama hala yeni kişi almanın peşindeler. Benim yöneticim sürekli ikinci işiyle uğraşan, emekliliğini bekleyen ve benim ne işle uğraştığımla alakadar olmayan rahat biri. Belki çoğu kişinin hayalindeki müdürdür. Ama bu durum benim motivasyonumu mahvediyor.

Peki ideal işyeri nasıl olmalı:

Buna en güzel örnek tabiki de Google. Bu firmanın çalışanlarına sunduğu hokey pisti, basketbol sahası, bowling salonu gibi eğlence alanları, şirketi çalışması en zevkli iş yeri yapan unsurların başında geliyor.

Peki eğlenceli iş yerinden kasıt sadece bu mu? tabiki de değil. Burada eğlenceden kasıt zamanın göz açıp kapayıncaya kadar geçmesi. Bir işe kendini kaptırmak, işte aradığım özellik bu.

Mutluluk üzerine en çok araştırma yapan düşünürlerden birsi olan Mihaly Csikszentmihalyi, kardeşini gözlerken çok önemli bir saptamada bulundu: Profesör Csikszentmihalyi’nin kardeşi mineraller üzerine çalışıyordu. Bir gün kahvaltıdan hemen sonra eline bir kristal aldı ve mikroskobun başına geçerek incelemeye başladı. Bir süre sonra, çalıştığı odadaki gün ışığı azaldı, kristalin içini görmekte zorlandığını fark etti ve “Her halde bir bulut güneşi kapattı.” diye düşünüp gökyüzüne baktığında güneşin batmış olduğunu fark etti: Göz açıp kapayıncaya kadar akşam olmuştu!

Csikszentmihalyi bu durumu, “insanın kendini akışa bırakması” olarak tanımlıyor. (Flow)

Csikszentmihalyi, insanların kendilerini bir işe ,zamanı unutacak kadar-,vermeleri için, bu işin:

• Yeni bir şey tasarlamaya, keşfetmeye ve öğrenmeye fırsat tanıması,

• Kendi kişisel hedeflerinden daha büyük bir anlam içermesi,

• Kişiye hâkim olma/otonomi duygusu vermesi

• Kişinin kendisini değerli hissedeceği ve becerisini göstermesine imkan sağlaması
gerektiğini söylüyor.

Kendilerini yaptıkları işin akışına kaptıran insanların, bu işin her saniyesinden zevk aldıkları ya da her aşamasında çok eğlendikleri gibi bir çıkarım yapmak doğru olmaz. Aksine bu işlerin yapılması çok zor olabilir, ama yine de bu insanlar yaptıkları işten yoğun bir tatmin alırlar, çünkü her zorluğu aşmak onları hedefe bir adım daha yaklaştırır.

Csikszentmihalyi‘ye göre Akış, ruh ve bedenin bir bütün oluşturduğu, zaman ve mekan algısının bulanıklaştığı, çok özel bir şeyler yaratıldığı duygusunun hakim olduğu, müthiş bir içsel tatmin duyulan anlardır.

Daniel Pink, insanların “ işin kontrolünü ellerinde tutukları, yaptıkları işte ustalık kazandıkları ve çalıştıkları ortamdaanlam buldukları” takdirde yaptıkları işe bağlandıklarını söylüyor.

Maalesef birçok işletme, çalışanlarda bu olumlu duyguları yaratamıyor. “Pazartesi sendromu” denen ruh durumu, negatif enerji yüklü bir ortama girme korkusundan başka bir şey değildir.

Umarım bir gün şevkle çalışacağım, bu tanımlara uyan süper firmaların birinde bir iş bulabilirim. Bu tür firmaların Türkiye koşulları içerisinde sayılarının ne kadar az olduğunu düşününce olasılık oldukça azalıyor tabi.

Hayat kötü bir işte çalışmak için çok kısa.

(kaynak www.temelaksoy.com)