Happy End Şeysi

Yine yeni bir B. ile karşınızdayım.
Zorlu bir süreçten geçeceğimden bahsetmiştim geçenlerde, ahanda şu yazı:
http://selambenb.blogspot.com.tr/2016/10/babaya-itiraflar-seans.html

Umarım iyi haberlerle dönerim demiştim bloğuma, haberler iyi:)

Şimdi buraya yazsam yıllardır yaşadığım iç hesaplaşmamı, can çekişmelerimi, o yoğunluğu aktarabilir miyim? Bilemiyorum Altan.

Üzerimde yaklaşık 9 yıldır biriken bir yükün bir anda kaybolması derin bir boşluk bıraktı bünyemde.
Redd gurubu şu sıfat tamlamasını benim bu durumum için keşfetmiş sanki:

MÜKEMMEL BOŞLUK.

Bir kuş gibi hafifledim efendim, hayat amacım bir nebze sekteye uğradı ne yapacağımı şaşırdım başta ama mutluluk hissi çabucak yer etti bünyemde.

Haa bu arada 1 aylık zaman içinde yerine başka başka endişeler gelmeye başladı o ayrı bir mevzu. Hatta öyle endişeler ki kabuslar görülmeye başlandı.

Yavaş yavaş evlencem kezbanlığı moduna geçiş yapmak istiyorum ama elimde değil içimde yok. Düğün salonları işini otomatikman annemlere pasladım, dediklere her şeye ooo süpermiş diyorum, tabak bakarken bayılasım geliyo, koltuk modellerinden tiksiniyorum. Tek zevk aldığım konu değişik gelinlik modeli bulmaya çalışmak ve bunu ucuza getirmek. Yeni hobim.

İçim sıkıldı, işime geri dönüyorum.

by.

Babaya İtiraflar Seansı

Baba nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Aslında bu haftasonu eve sizi ziyarete gelmemin bir amacı var. Sonunda cesaretimi toplayabildim ve sizinle konuşmaya karar verdim. Niye bu kadar beklediğimi soracak olursanız da tek diyebileceğim korkaklık.

Bugüne kadar hep merak etmişsinizdir. Yaşıtlarım evlenirken benim bırakın evlilik hayali kurmamı bugüne kadar bir erkek arkadaşımın olmaması tuhafınıza gitmiştir. Kendimle çok savaştım, emin olmak istedim. Ben erkeklere karşı zerre ilgi duymuyorum. Elimde değil olmuyor.

Şok etkisi sessizliği...

Hehehhhehh. Nasıl da ödünüz koptu ya kıyamam.

Çıtayı Allahuekber Dağlarına yükselttiğime göre esas konumuza geri dönelim.

Benim uzun bir süredir erkek arkadaşım var, hem de oldukça uzun bir süre. Biz artık evlenmek istiyoruz. Nasipse yaza yeni hayatıma başlamak istiyorum.

Ne mezunu, nereli, anası babas neci?

Eminim isminden önce bu soruların sorulacağından. İşin kötü tarafı 3 sorunun cevabı da ofsayt. İşte korkunun en temel kök nedeni.

Bundan sonrası artık demogaji yeteneğime ve iletişim gücüme bağlı.

Korkuyoruz blog reyizzz

Şen şakrak bir yazıyla dönüş yapmak dileğiyle...

Korkuyorum...Düzelecek mi her şey?

Bir iç çeksem dağlar yıkılacak.

Çok sıkıldım be ciddi anlamda sıkıldım. Dönem dönem oluyorum böyle. Bazen etrafımdaki güç kalkanı birden yıkılıp savunmasız bırakıyor beni. Böyle dönemlerde yazmasam çıldırırım herhalde. Bu bulantı beni bir şeyler yapmaya itiyor nedensizce. Keşke ifade yeteneğim güçlü olsa, akıverse duygularım ama yapamıyorum. Sadece amaçsızca karalıyorum bir şeyler işte.

Hissettiğim tam anlamıyla koca bir boşluk. Beklemekten, ne olacak diye düşünmekten, kendimi tekrar etmekten çok sıkıldım.

Keşke işte olmak zorunda olmasam kalkıp gitsem yanına, şuan onu görmeye camın arkasından da olsa onunla konuşmaya o kadar çok ihtiyacım var ki...Eminim çok sevinirdi beni gördüğünde. Bugün kimsesi olmayacak yanında, ne kadar da yalnız hissedecek bir kez daha.

Her şeyi unutmaya başladı. Beyninin ona oynadığı bir oyun, belki de yaşadığı travmadan korunma amaçlı bilinçsizce yapılan bir eylem bilmiyorum ama önemli önemsiz her şeyi unutuyor. Ruh ve fiziksel sağlığından o kadar endişeliyim ki... Çıktığında eskisi gibi olabilecek mi, gülebilecek mi yine, eğlenebilecek mi?

İşte böyle boktan bir ülkedeyiz. Bir genç nasıl kaybedilir, nasıl harcanır onu görüyoruz. Ülkede insana verilen değer zaten ortada. Her gün karşılaştığımız iş kazaları, terör... buna bir örnek değil mi zaten? Gelişmiş ülkelerde, yaptığın kavganın sonucunda ortaya çıkan basit yaralamanın cezası senin öfke problemini yenmeni sağlayacak tedavilerin zorunlu kılınmasıdır ya da seni sosyal sorumluluk projelerinde görevli olarak çalıştırırlar ki kişi topluma kazandırılsın. Peki bizim gibi bir türlü gelişemeyen ülkeler ne yapıyor? Bir sinir anında ben de dahil hemen hemen herkesin yapabileceği hatalara karşılık kişide travma etkisi yaratacak bir ceza olan hapis cezası vererek yeni suç makineleri yaratıyor. Bir araştırmaya göre hapis yatan mahkumların %80'ini daha önce de hapse girmiş kişiler. Buradan da hapis cezasının ne kadar caydırıcılığı olduğunu görmüş bulunuyoruz.

Erkek arkadaşımla son görüşmemde bana dediği laf şu "Burada benim dışımda ilk kez hapis cezası almış başka kişi yok, benim dışımdaki herkes birer suç makinesi. Dışarı çıktığımda içeride kurduğum bütün dostlukları unutmak istiyorum, korkuyorum... Buradan çıkan bir kişinin suç işlemesi o kadar basit ve doğal ki...Böyle bir kişiye dönüşmekten korkuyorum. İçimde büyüyen kinden, nefretten ve bana yaptırabileceklerinden korkuyorum... "

Fikir sizin? Kişinin böyle bir travmayı atlatması sizce ne kadar kolay?

Şimdi ön yargılarınızı yavaşça elinizden bırakın ve biraz olsun empati yapın bakalım bana hak verecek misiniz?

Ağlayamamak

Haykırarak ağlamak istiyorum şuan, duvarlara vura vura. Bazen tolere edemiyorum yaşadıklarımı, eşik değerimi aşıyorum. O an hunharca ağlamaya ihtiyacım oluyor tam da şuanda olduğu gibi.

Şakaklarımdaki damarlar patlayacak şişmiş sanki tıkanmış, bir haykırsam çözülüverecek gibi her şey.

Ben hala elimden bir şey gelmeden bekliyorum ve bekliyorum. Beklemenin sonu hiç gelmeyecek sanrısına kapıldım, 114 gündür uyuştum, bekliyorum.


Bugün sesini duydum yine. O sesin niteliği benim önümdeki 1 haftanın nasıl geçeceğini belirliyor. Sadece o küçücük ton farkı, "nasıl olsun işte" deki iç çekiş beni öldürmeye yeter.

Özledim, kelimelere dökemeyecek kadar çok özledim onu.
Onu görmekle geçmeyecek bir özlem bu, onu yaşamayı özledim ben. Beraber planlar yapmayı, dışarı çıkmayı, film izlemeyi özledim. Bira içmeyi özledim karşılıklı selamın aleyküm diyerek, üff yarın iş var demeyi/üff hatırlatma dedirtmeyi özledim. Uyumayı özledim içimde umarsız bir rahatlıkla, sımsıkı sarılmasını sonra da sıcaktan dolayı soğuk duvara yapışmasını özledim.

Ruhum yoruldu artık gitgide yanarak kül oluyorum. Küllerimi rüzgara savurduğunuzda özgürlüğüme kavuşmuş olacağım.

Hadi zaman bize yardım et!

Artık Anladım, Beklemenin Sonu Yok

Tüm evren bir olmuş benle Ta*ak geçiyor.

Daha nasıl acı çektirebiliriz bu 2 velede çok eğlenceli oluyor izlemesi diyorlar galiba.

Nisan- Mayısta hapis cezasına itiraz dilekçesinin sonucunu bekledim olumsuz çıktı. Tam her şey bitti derken başka bir avukat hayatıma ışık tutmuştu, Haziran başında gerçekleşecek yeniden yargılanmayı bekledim. Yeniden yargılanma için ilk mahkeme gerçekleşti, Adli Tıp Raporunu bekledim, geldik Temmuza.

Dün avukatımız aradı nasıl bir heyecan bayılıcam resmen günlerdir bu anı beklemişim iyi kötü sonuçlanacak diye. Telefonu açarken geçen birkaç saniye boyunca beyin nasıl çalıştı anlatamam. Tüm beynime arılar, karıncalar doluştu. Ölmeden önce derler ya hayat film şeridi gibi gözünün önünden geçer diye. İşte bana da aynen olan o.

"Alo B.'ciğim Adli Rapor çıktı. Çocuğun kaşında iz yokmuş bu iyi bir şey. Ama yanağında varmış Plastik cerrahiye yollayacaklar herifi ordan da EMG çekilecek."

Haydaaaaa..

Arkadaş şaka mısınız? Birileri işkence yöntemini mi değiştirdi, gitgide işkencenin dozunu artırılalım bu kız artık uyuştu hissetmiyo mu dedi anlamıyorum artık.

Biz ülkecek bir şeyleri uzatmayı ne çok seviyoruz ya, dizilerin sonu gelmez, yasal işlemlerin sonu bitmez her şeyimiz böyle, uzattıkça uzatırız, sonunda da bi bok olmaz.

Bir yerlerde benim günlüğü devamlı okuyup da "Vayy be ne heyecanlı hikaye acaba sonu ne olacak" diyen varsa eğer, hadi güzelim kışkış benim hikayemin de boku çıktı artık.

Bu arada 1+0 ne eder 1 eder B.nin Günlüğünün 1. yılı kutlu olsun!

(Böyle bir kutlama hayal etmemiştim gerçi ama...Seneye artık.)


Sevgiler...

Şu Big Day'in Bi Türlü Gelememesi Sorunsalı

Ay yeter çıldırıyorum.

Öleceksem aniden acısız ölmeyi yeğlerim ama beklemek işkence yemin ederim acı çekerek öldürüldüğümü hissediyorum.

Perşembe big day dedik neredeyse 1 hafta geçti ses soluk yok, bürokrasinize prosedürünüze sıçayım.
Mübarekler sanki otopsi mi yapıyorsunuz alt tarafı 2 metreden adamın suratına bakıp ok ya da nok diyeceksiniz.

Artık rüyalarım bile dizi kıvamına geldi resmen ilerlemeli rüya görüyorum bu süreçle ilgili. Paralel hayatımda iş çoktan kötü de sonuçlansa sona erdi. Kendi rüyamda gördüğüm yetmiyor arkadaşlarıma da bulaşıyor. Huzursuz uyur olduk artık. Resmen 4 farklı yönetmen olarak aynı kişinin başrol olduğu rüyaları, aynı anda vizyona soktuk.

Umudum gitgide tükenmek üzere, iyi düşünmeye çalışıyorum ama durum çok iç açıcı değil.

Neyse iyi düşünelim iyi şeyler olsun. Kurtulalım artık şu işten.

Kötü Niyetli Yazı

Bazı insanlar beni itiyor, bilmiyorum herkesin başına benzer şeyler geliyor mudur ama, bazı kişilerin konuşması, ortamda bulunması bile beni rahatsız etmeye yetiyor ki normalde gayet insancıl bir tipim ve genelde herkesi severim. Bu bahsettiğim tip kişilerin bana kesinlikle zararı/kötülüğü dokunmamıştır onu da belirteyim.

Bu olayın bir açıklaması olmalı, neden böyle hissediyorum diye anlamlandıramıyorum bir türlü ve sonucunda da kendimi kötü hissediyorum. Kötü hissetmemin nedeni içimden sürekli o kişileri aşağılamam. Mesela böyle yan tarafımda çalışırken mırmır mırıldanması, espri yapması bile sinirime dokunuyor. Sürekli kendini övmesi ise çıldırtmaya yetiyor. Sanki bana kötü niyetlilermiş gibi geliyorlar. Ama sonuç olarak bu düşünceyle ben kötü niyetli olmuş oluyorum böyle bir kısırdöngü işte. Bu tip kişilere beslediğim duygular kesinlikle nefret etme, onlara zarar gelmesini isteme değil daha başka bir şey. Aynı ortamda bulunduğumda enerjimi aşağı çekiyor gittiğinde rahatlama hissediyorum. Çok enteresan.

Bu da böyle gereksiz bir yazı oldu işte. Neyse şuan bu negatifliğimle başbaşa kalmalıyım:(